Nog steeds geen opvolger .... hoewel?

Na zaterdag de hele dag vergeefs te hebben gewacht op mijn Britse opvolger, ook het Britse National Support Element kon mij niet vertellen waar betrokkene was en of hij uberhaupt al in Afghanistan was (‘komt u over twee dagen maar terug dan weten we misschien meer...) was er ’s avonds een tweede pubquiz in onze eigen Nederlandse huiskamer. De quiz was, als een soort van alternatieve opvoedkundige maatregel, in elkaar gezet door een soldaat en een korporaal die waren gerapporteerd vanwege een soort van ‘joy-riding” in 1 van de gators die we ter beschikking hadden voor het opbouwen en afbreken van de Kerstmarkt. Buitengewoon geslaagde avond en daarnaast ook nog eens heel veel geleerd. In een aantal rondes van steeds 10 vragen kwamen alle provincies aan de beurt (welke van de waddeneilenden horen bij Friesland, welke Groningse stad staat bekend om haar hangende keukens, wat is de bekende uitspraak van een klein Drents kereltje, waar staat de grootste kerstboom van ons land, waar wordt Wieckse Witte gebrouwen en ga zo maar door) ook was er nog een categorie sport (fragment van het doelpunt van Bergkamp tegen Argentinie; wie is de verslaggever die je hoort, wat was de bijnaam van Inge de Bruijn, wie is de vriendin van Sven Kramer), de categorie muziek (wie was de laatste Nederlandse songfestival winnaar; naam van de artiest en titel van het liedje, maar ook wie zong “in de blote kont”) en een categorie algemeen (wie werd ook wel de “neger van Venlo” genoemd, deze wist bijna niemand en moet je zeker even ‘googlen”). Aan het einde was er voor de spelers van het winnende team een “shoot-out” om door middel van het “petje op – petje af” principe te bepalen wie de overall winnaar van de quiz was. Zoals gezegd, een zeer gezellige en geslaagde avond (foto’s). Hoop commentaar op sommige vragen natuurlijk (is de gemiddelde lengte van de Nederlander 164cm ja of nee? Ja kennelijk, als je iedereen, dus ook baby’s etc. meetelt) maar er was van te voren duidelijk aangekondigd dat over de vragen niet zou worden gediscussieerd (en dat was maar goed ook). Helaas eindigde mijn team niet als 1e maar werd toch nog, op 5 punten van de winnaar, een zeer verdienstelijke 3e plaats behaald. Zondag eerst lekker beetje uitslapen en na de wekelijkse memorial service (toch weer een Amerikaanse sergeant gesneuveld) weer het bekende vergadermiddagje. Verschil was nu wel dat ik die andere opvolger (een Amerikaanse kolonel, zie verhaal vorige week) op sleeptouw moest nemen om hem alle meetings te laten zien. Geeft toch ook wel weer een prettig gevoel als je overal waar je komt je opvolger kunt voorstellen. Als je dan vervolgens verteld dat je “echte” opvolger er nog niet is kijken ze een beetje vreemd en trekken vervolgens de conlusie dat ik dus eigenlijk wordt opgevolgd door twee personen! Hoe dan ook, omdat er iemand is die het van mij overneemt kan ik in elk geval de functie en de bijbehorende werkzaamheden netjes overdragen en dus zoals gepland met een gerust hart volgende week in het vliegtuig naar huis stappen. ’s Middags werden we toch weer opgeschrikt door een zelfmoordaanslag op 1 van de routes die we normaal gesproken nemen als we naar KAIA gaan. Een mafkees op een brommer die tegen de achterkant van een bus met Afghan National Army (ANA) cadetten aanreed en zichzelf vervolgens opblies. Hoewel niet zo’n hele grote lading toch 1 dode ANA cadet en een groot aantal gewonden (ook omstanders) maar gelukkig niemand van ons. En dat is nu juist op dit moment het grote probleem, vooral als je in je laatste weken zit. Het hoeft niet eens direct tegen jou gericht te zijn, maar je zult maar net toevallig in de buurt zijn. Toen er maandagochtend dan ook mensen werden gevraagd om even mee te gaan op een ritje naar een school hier vlakbij om wat dozen met schoolspullen af te leveren heb ik me, ook omdat er genoeg vrijwilligers waren, toch maar niet als vrijwilliger gemeld.
Je merkt duidelijk op het Kamp dat er een grote “hand-over, take-over” gaande is. In ons slaapgebouw is het de afgelopen maanden nog niet zo druk geweest. Elke kamer op onze verdieping is bezet (en de meesten door 2 personen), ’s ochtends zijn alle wasbakken bezet en ook de prestaties van het internet zijn dramatisch verminderd. Het facetimen met Loes (of met Martijn, Oom Jan & Tante Suze of collega Gijs) was nooit echt een probleem en ging, in tegenstelling tot het skypen, altijd zonder grote problemen. Dat is nu voorbij want het wordt steeds moeilijker om verbinding te maken, laat staan deze in stand te houden. Ook in de eetzaal is het merkbaar veel drukker geworden en ondanks het verruimen van de tijden zijn er nog steeds lange wachtrijen (en dat was tot nu nog nooit het geval). Dit wordt met name veroorzaakt de wisseling van het Macedonische wachtdetachement (de oude club heeft ruimte moeten maken voor de nieuwe club en dus is ook onze sportzaal een tijdje buiten gebruik omdat deze tot de nok is gevuld met stretchers waarop de Macedoniers bivakkeren tot ze huis naar mogen).
Op dinsdag eindelijk meer duidelijkheid over mijn echte opvolger. Na mijn constante naspeuringen (waarbij niet iedereen even behulpzaam was) en het uiteindelijk bellen met een belabberd Engels sprekende Turkse Kolonel in Istanbul (waar mijn Britse opvolger werkzaam is) begreep ik dat hij pas in de 1e week van februari naar Kabul komt en dat hij inmiddels een andere functie toegewezen heeft gekregen?? Beetje rare gang van zaken, temeer daar ik in zijn voorbereidingstraject een zeer intensief mailcontact met hem heb onderhouden en hij me de oren van het hoofd heeft gevraagd en continu informatie / documenten toegezonden willde krijgen om zichzelf te kunnen voorbereiden. Had hij dus ook wel even een mailtje kunnen sturen om aan te geven dat hij later komt en mij niet gaat opvolgen! Hoe dan ook, zoals ik al zei; ik heb gelukkig een Amerikaanse Kolonel als opvolger dus de overdracht van de werkzaamheden is in elk geval gewaarborgd.
Woensdagavond mijn 2e en laatste kist ingepakt en ingeleverd bij de NSE voor transport naar KAIA. Vanaf nu tot aan mijn thuiskomst over anderhalve week heb ik dus alleen nog maar de beschikking over wat in mijn ruim- en handbagage voor de terugvlucht zit en is het bureau en de kasten al behoorlijk leeg. Probleem was wel dat ik ook het FC Twente dekbed moest inpakken. Maar afwachten of dit geen negatieve invloed zal hebben op de wedstrijd vanavond tegen Heracles ;-)
Donderdag met ons hele team een 2 uur durende presentatie als onderdeel van de (Amerikaanse) “Advanced Insider Threat Detection Training” gehad. Misschien een beetje mosterd na de maaltijd omdat ik volgende week vertrek (hoewel ik uiteraard ook in Nederland in het voorbereidingsprogramma en later hier nog een opfrisser mbt dit onderwerp heb gehad) maar vanwege de manier waarop de presentatie werd gegeven en de voorbeelden (inclusief indringende foto’s en beeldmateriaal) die werden gebruikt toch weer een aantal nieuwe dingen geleerd. Deze twee uur zijn de eerste stap in een training die volgende maand een vervolg gaat krijgen als ons team daadwerkelijk naar de schietbaan gaat om te trainen hoe je je pistool kunt gebruiken in kleine ruimtes of bijv. terwijl je achter een bureau zit (en dat is iets wat we in Nederland nooit doen). De idee hier achter is dat wij vaak contact hebben met Afghanen terwijl we in een kleine ruimte zijn en als er zich dan een “insider threat” situatie voordoet is het prettig om dit van te voren te hebben geoefend (voor zover dit mogelijk is uiteraard). Deze specialisten letten bijv. op hoe je je pistool draagt, waar de extra magazijnen zitten en of je deze makkelijk kunt pakken etc. etc.
’ s Avonds was de “Hail and Farewell” waarbij 3 personen welkom werden geheten en waar van 4 personen, inclusief mijn persoontje, afscheid werd genomen. Met z’n vieren hadden we heerlijk typisch Afghaans eten van het Afghaanse specialiteiten restaurant “New Rumi” (aldus ww.tripadvisor.com “the best Afghan restaurant in town”) laten komen (foto’s). Kost een paar centen maar dan heb je ook wat! Prima avond met speeches uit een onverwachte hoek (de Amerikaanse Marine Corps “Hoaah” Major, waar ik regelmatig mee in de clinch had gelegen had toch een uiterst positief verhaal over mij) en leuke cadeaus. Vrijdag was het eerst lekker uitslapen, omeletje met toast in de DFAC en daarna mijn beurt om voor de laatste keer onze kamer uit te soppen. Wel weer even vol aan de bak omdat een 122 pagina’s tellend document (de zogeheten QSAR, een rapport waarin ISAF elk kwartaal aangeeft wat we hebben gedaan / bereikt en hoe we er in z’n algemeenheid voor staan) van commentaar moest worden voorzien maar daarna was het wel weer klaar en na de laatste “Keek op de Week” te hebben gehad is het aftellen nu echt begonnen.
Lieve mensen, fijn weekend en tot de volgende week met hoogstwaarschijnlijk mijn laatste verhaal van deze uitzending vanaf Kreta. Groet HJ.