De helft zit er op en nu lekker met verlof!

Net nadat ik het vorige verhaal had geplaatst werden we opgeschrikt door een zelfmoord aanslag op Green Village. Zes Amerikanen gewond en een complete Afghaanse familie dood, omdat ze in een taxi zaten die toevallig op de plek van de aanslag reed. Green Village is een woongebied op een dikke kilometer bij ons vandaan waar veel civiele contractors wonen en waar wij bijna altijd langs rijden als we naar KAIA gaan. Geen ingewikkelde aanslag maar gewoon recht toe recht aan veel springstof in een auto proppen, wachten op een “target of opportunity” en dan je zelf opblazen. Een aanslag waar je bijna niet tegen kunt doen. Het zou een witte Toyota Corolla zijn geweest en daar rijden er hier wel tienduizend van rond. Wordt je toch zo vlak voor het verlof weer even met de neus op de feiten gedrukt.
Het weekend stond toch eigenlijk wel al een beetje in het teken van dat verlof. De belangrijkste zaken op het werk overdragen, de laatste dingetjes afmaken, het inleveren van de laatste waszak zo plannen dat je net voor vertrek nog snel die waszak weer kunt ophalen, afin je kent dat wel. Maandag was de vertrekdag. Met acht man van ons Kamp en vanaf KAIA gingen er ook een stuk of dertig. Het eerste groepje van vier werd om 14.00u opgehaald door de NLDse Force Protection en de tweede groep (waar ik in zat) om 14.30u. ’s Ochtends toch nog even naar het werk maar eigenlijk ben je in je hoofd al met verlof. Iedereen vond dat ik opmerkelijk vrolijk was en riep dat het maar beter was dat ik m’n spullen ging pakken en lekker bij de NLDse NSE een bak koffie moest ging drinken en wachten op het vervoer. Was ook idd een beter plan. Nog even snel de kamer soppen, daarna lunchen en toen begonnen een paar lange dagen van een beetje rondhangen en lamballen. Eerst dus naar KAIA, hopen dat er onderweg geen rare dingen gebeuren of dat de wegen op het laatste moment nog “op zwart gaan” (en je dus geheid je vliegtuig gaat missen). Keurig op tijd om ca. 15.00u aangekomen maar omdat we pas om 17.00u konden inchecken hadden we dus 2 uur niets te doen. Op KAIA hadden ze besloten om bij het inchecken eens lekker “vliegveldje te spelen”. Alles moest door de scanner, riem uit de broek, geen mes in de handbagage je kent dat allemaal wel. Het absurde van het verhaal is dat ik vervolgens wel gewoon nog m’n pistool op de heup had en dat het gevulde patroonmagazijn in de handbagage zat. Lekker belangrijk zo’n controle!? Om 19.25 vertrok de DCH-7 (door iedereen hier de DASH genoemd) naar onze volgende tussenstop op Mazar-E-Sharif (afgekort MeS). Na aankomst op MeS door de collega’s van de luchtmacht naar de “Dutch Mountain” (is de naam van het NLDse kamp op Mes) gebracht. Hoewel de Politie Training Missie is gestopt zit er in het Noorden van Afghanistan nog steeds een luchtmacht detachement en doe we met vier F-16’s nog dagelijks volop mee in de strijd. Na aankomst kregen we eerst de verplichte safety briefing (wat de alarmsignalen waren , waar de bunkers lagen om te kunnen schuilen voor het geval dat etc.), daarna werden we in een uiterst luxueuze tent met 10 stapelbedden gelegerd (foto) en konden we nog snel een warme maaltijd krijgen in de Duitse DFAC. Na terugkeer nog even naar de bijzonder comfortabele bar, genaamd “Lions Rock”(hoogstwaarschijnlijk vernoemd naar “mijn” oude 315 squadron die een leeuw in het embleem had) en daar trof ik warempel nog een paar oude bekenden uit mijn tijd bij de luchtmacht aan! Super gezellig dus en al snel vlogen de sterke verhalen uit de oude doos heen en weer over de bar (foto’s). Toch wel moe van de dag uiteindelijk maar m’n stapelbedje opgezocht en heerlijk in het slaapzakje (ondanks de herrie die er altijd is op een operationeel vliegveld) in slaap gevallen. De dinsdag was eigenlijk één grote “niks-te-doen-hangdag”. Om 09.00u een briefing over het programma van die dag en wanneer we wat moesten inleveren, daarna een beetje slenteren, winkelen, in de zon zitten, lunchen en na de lunch een korte rondleiding over de F-16 flightline en uitleg over een F-16. ’s Middags weer rondhangen (foto) en vervolgens 0m 18.30 de ruimbagage op een viertonner te gooien die alvast naar de incheck area werd gebracht omdat Duitse “Commissaris Rex snuffelhonden” moesten controleerden of we geen verkeerde dingen mee terug naar Nederland probeerden te nemen. Ook hier weer een extreem gevalletje van “vliegveldje spelen” want wat bleek, we moesten ook onze handbagage inchecken en deze kregen we pas in Nederland weer terug!?! (waarom noemen we het dan handbagage zou je zeggen?). Nu weten degene die al eens in een C-17 hebben gevlogen dat je in dit vliegtuig met gemak in het verlengde van elkaar twee partijtjes volleybal tegelijk kunt spelen dus de logica van het niet mogen meenemen van handbagage was ons volstrekt niet duidelijk. Hoe dan ook, na een prima warme maaltijd te hebben gegeten in de Duitse DFAC, weer een paar uur wachten mochten we om 23.30u ons scherfvest, helm, pistool inleveren. Daarna weer wachten, maar gelukkig konden we nu de tijd doden met een groot scherm en Eredivisie live (jawel, de luchtmacht zorgt goed voor zichzelf) waarop we nog even Ajax tegen Celtic op uiterst professionele manier ca. 36 loepzuivere kansen om zeep zagen helpen. Om 01.00 was het dan eindelijk instijgen in de bus en gingen we weer terug naar de incheck area. Opnieuw de broekriem er uit, weer door de scanner en wachten in de vertrekloods tot onze collega verlofgangers uit het eerste blok waren geland en wij om uiteindelijk om 04.21 Afghanistan tijd met een afgeladen volle C-17 naar Eindhoven vertrokken. Toch altijd weer een klein wonder hoe zo’n groot vliegtuig zo volgepropt met spullen de lucht in komt. In dit geval stonden er zelfs twee volgepakte zeecontainers in! (foto). Prima vluchtje, veel beenruimte, je kunt een beetje heen en weer lopen en er is een toilet dus die 7 uur en een half uur zijn eigenlijk behoorlijk snel voorbij. Om 09.20u NLDSe tijd en precies op schema geland alwaar Martijn, en naar later bleek ook Loes en Bobby, klaar stonden om mij op te halen. Het verlof kon beginnen!
’s Middags toch nog wel even een paar uurtje op bed gelegen (je slaapt wel in zo’n vliegtuig maar toch niet echt) en toen heerlijk en heel gezellig gegeten met Loes, Martijn en Lotti. Eerst een lekker bokbiertje en daarna een prima flesje rood en op tijd naar bed. Donderdag eerst uitslapen, daarna met Bobby Duitse Brötchen gehaald voor het ontbijt en ’s middags onder bijna zomerse temperaturen lekker met Loesje naar Enschede en wat eten bij het nieuw geopende Extrablatt in de oude Schouwburg. Ook vrijdag weer heerlijk uitgeslapen, beetje boodschappen doen, even bij Vader en Quinta langs en een paar klusjes in de tuin en straks weer heerlijk samen met Loesje koken. Kortom, verlof!
Lieve mensen, volgende week geen wekelijks verhaal. Ik meld me wel weer als ik terug ben in Kabul. Maak er een fijn weekend van, dat zullen wij zeker ook doen! Groet HJ