Eerste volle week al weer voorbij!

“Time flies when you’re having fun” en dat is zeker het geval. Het is al weer de tweede “low ops day” en dus tijd voor de wekelijkse update. Hoewel ik nog wel moet wennen aan het van huis zijn, en ik het gezellige wijntje en het lekkere hapje samen met Loesje in de tuin ’s avonds behoorlijk mis, zit ik toch al wel in een lekker ritme. Ook heb ik in deze eerste week al het nodige meegemaakt. Het scheelt wel dat je in het verleden al eens 7 maanden op deze postzegel hebt rondgelopen en dus alles net even iets makkelijker kunt vinden dan iemand die hier voor het eerst komt.
Zaterdagochtend stond in het teken van de introductie in het HQ. “Death by powerpoint” dus! Alle briefers hadden 15 minuten informatie in ca. 5 minuten gepropt en omdat de locatie waar de introductie normaal wordt gehouden dicht was, vanwege een belangrijke meeting met COMISAF, werd uitgeweken naar “The Chapel”. Niet dat iemand zit te wachten op een hele ochtend briefings, maar je moet het hebben ondergaan omdat aan het eind de “Ration card”op je ligt te wachten. Geen introductie programma gevolgd is geen voedingskaart (dus dat hebben ze wel slim gespeeld).
Zondag stond in het teken van het ontbijt van ons 1GNC clubje uit Munster op KAIA en dus met de Amerikaanse Movcon voor het eerst de poort uit. Leuk om alle collega’s uit Munster die op KAIA werken weer even te zien en een prima ontbijtje. Ook maar even van de gelegenheid gebruik gemaakt om een nieuw holster voor m’n pistool te scoren (foto). Door de organisatie krijgen we een beenholster verstrekt (met 2 banden om het bovenbeen) en ik had van buurman Eric eentje te leen gekregen met 1 band, maar het nieuwe holster is nog comfortabeler omdat het helemaal geen band heeft en je het zo aan je broek kunt klikken. Ideaal, temeer daar we hier vanwege de veiligheidssituatie de hele dag gewapend moeten rondlopen (de vorige keer lag mijn pistool in mijn kast op de kamer en dus had ik dat probleem niet echt).
’s Middags maar gelijk m’n eerste wasje ingeleverd en de rest van de dag bezig geweest met het doorlezen van de vuistdikke “HOTO”(Hand Over Take Over) map die mijn Engelse voorganger heel vriendelijk had achtergelaten. Het is best wel een beetje “zwemmen” als je voorganger er niet meer is, je directe chef (in mijn geval een Canadese Kolonel) nog op verlof is en de rest eigenlijk geen tijd voor je heeft omdat ze het te druk hebben. Maar goed, met een gezond portie boerenverstand, Hollandse nuchterheid en een beetje eigen initiatief kom je een heel eind.
Maandagmiddag stond dan mijn eerste meeting op het programma. Er was wat verwarring over de locatie en toen ik ging vragen waar de meeting zou worden gehouden riep de Amerikaanse collega heel behulpzaam dat ie al was geweest, maar dat dit niet erg was omdat ik er toch niet bij had mogen zitten omdat het een zogeheten “Five-eyes only” meeting was geweest! Even uitleggen, hoewel ISAF een NATO missie is hebben onze Amerikaanse vrienden (toch iets minder een NATO-land dan algemeen wordt aangenomen) bepaalt dat bepaalde meetings niet voor iedereen geschikt worden geacht. Alleen de “Five-eyes landen”(US, UK, Canada, Australië en Nieuw Zeeland) mogen daarbij aanwezig zijn en de rest wordt hartelijk bedankt. Er zijn zelfs “Two-eyes”meetings (alleen US en UK)! Erg frustrerend, maar ik was al door collega’s gewaarschuwd. Ik zie het maar zo; als je er niet bij mag zitten kunnen ze je naderhand ook geen opdrachten geven om iets voor ze te doen. Waar mee de stelling van een beroemde NLDse wijsgeer “Elk nadeel heb z’n voordeel!” maar weer eens wordt bevestigd.
Maandagavond werd ik ook uitgenodigd voor etentje met Afghanen. Oh ja, het was in burger, zonder scherfwerend vest, ongewapend en net buiten de green-zone. Met de smoes dat dit niet helemaal conform de NLDse regelgeving was en ik dit eerst met de NLDse senior moest overleggen heb ik maar bedankt voor de eer (toen nog niet wetende dat ik woensdagavond al aan een geweldig “Iftar diner” zou aanzitten, maar daarover zo meer).
Dinsdag was het bloedje heet. Ruim boven de 40 graden en dat is op zich best te doen als je maar binnen blijft. Binnen op de werk- en slaaplocaties is er nl. overal airco. Er ontstaat echter een klein probleem als de airco op je werkplek het juist op zo’n dag begeeft! Probleem keurig volgens de vigerende ISAF regelgeving en op de juiste formulieren gemeld door mijn Amerikaanse sergeant bureaugenoot maar op het moment dat ik dit schrijf is het euvel nog niet verholpen door de base engineers! Je went er aan zal ik maar zeggen en gelukkig is het buiten ietsje minder warm geworden.
Woensdagavond was de topper van de week. Ik werd uitgenodigd door mijn Deense chef (een 1-ster generaal) om samen met de rest van ons team een “iftar diner” voor een aantal zeer hooggeplaatste Afghanen van het Ministerie van Defensie en Binnenlandse Zaken bij te wonen in het Serena Hotel (even op afbeeldingen googlen om een idee te krijgen). Iftar is de maaltijd die gedurende de vastenmaand Ramadan door moslims genuttigd wordt direct nadat de zon is onder gegaan. Iedereen van ons team, op een Canadese collega en mijn persoontje na, was in burgerkleding. Wel gewapend en voorzien van scherfvest voor tijdens de rit naar het hotel maar na aankomst, en na ca. vijf veiligheidssluizen, inclusief explosieven hond te zijn gepasseerd (het hotel is in het verleden regelmatig het doelwit van aanslagen geweest) bleven deze achter in de gepantserde Toyota Landcruisers van onze afdeling. Wat ik toen zag gaat het voorstellingsvermogen te boven! Midden in Kabul een super de luxe hotel en in de tuin van dat hotel waren schitterend gedekte tafels en waren er de meest heerlijke Afghaanse gerechten. Ook werd er geBBQ’d en zat er een Afghaans strijkje op een podium te spelen. Het enige wat ontbrak was het wijntje, maar dit werd ruimschoots goedgemaakt door een paar typische Afghaanse dranken (een heel frisse drank wat naar komkommers smaakte en een soort van melk met rozenblaadjes drankje) In één woord een geweldige belevenis (en dat al meteen in de eerste week)!! Om een idee te krijgen heb ik een paar foto’s bijgevoegd. Ik heb me maar geen zorgen gemaakt of mijn tere westerse maagje dit heerlijke Afghaanse voedsel wel kon verdragen (het was tenslotte niet het eerste de beste gezinshotelletje) maar mocht het mis gaan dan is het het meer dan waard geweest. De Afghanen ware ook buitengewoon vereerd door de uitnodiging en hebben ons al uitgenodigd voor een tegenbezoek. Ik heb Loesje inmiddels al gevraagd om toch maar wat nette burgerkleren op te sturen omdat ik wel aan zie komen dat dit niet de laatste keer is geweest dat we in burger op pad gaan. Volgende week zal ik iets meer vertellen over het team en het werk wat wij hier doen. Erg interessant kan ik jullie melden.
Al met al dus een prima begin van de uitzending. Het is hier nu bijna 11.00u en we gaan zo met de collega’s volleyballen. Tijd om er een einde aan te breien dus. Mijn eerste sportmomentje en maar eens kijken hoe dat gaat. Omdat wij hier op hoogte leven is ons aangeraden de eerste week het lichaam de gelegenheid te geven te wennen aan de omstandigheden. Ik voel me prima en een potje volleyballen om te beginnen moet kunnen.
Lieve familie en vrienden, groeten vanuit een warm en stoffig Kabul (hoewel ik de indruk krijg dat het in Nederland niet veel beter is) en tot de volgende week.
HJ