We zijn er van ....

Voor ik begin even eerst nog even een korte aanvulling op mijn verhaal van vorige week. Wat wil nl. het geval; exact op de dag van mijn verjaardag werd aan het einde van de dag de post bezorgd en werd ik aangenaam verrast met een paar kado’s verpakt in een pakketje van Loes! Heerlijke bonbons verpakt in een langwerpige doos met “Happy Birthday” van dat leuke winkeltje in de Zuidmolen (die overigens met de snelheid van het licht door de in de huiskamer aanwezige collega’s ahw werden verslonden), een kaart en een mooi en toepasselijk boek “De Smaak van de Macht - gesprekken met oud-premiers” (door Annemarie Gualtherie van Weezel) en ook nog een orginele kaart van de fam B. (ook uit Gronau). Het speciale is dat de postbezorging hier een volledig onvoorspelbare gebeurtenis is. Het is dan ook van te voren niet bekend hoe lang een pakketje er over zal doen. Omdat de post voor het HQ op KAIA aankomt zijn we afhankelijk van ritjes van het NLDse Close Protection Team van / naar KAIA en dus was het wel heel speciaal dat er uitgerekend op de dag van mijn verjaardag een het pakketje met kadootjes werden afgeleverd. Daarnaast ontving ik deze week nog een mooi verjaardagskaart van de Family Le Grand (met een foto van de amuse wandeling in Enschede) en ook ontving ik nog een pakket met kado’s van de COS groep uit Munster. Al met al gaf deze aandacht me, naast de vorige week al gememoreerde “Barbie taart”, nog eens een extra “jarig gevoel”!
De hele week stond in het teken van overgave / overname van de “Chief of Staff” functie. Omdat de Canadese Navy Captain (vergelijkbaar met een Kolonel bij de landmacht) zondag as. vertrekt en niet wordt opgevolgd is besloten dat ik miv woensdag de nieuwe Chief of Staff van onze organisatie ben. Zoals we in militaire termen zeggen: “dan ben ik er van!” Deze week was hij dus bij alles wat ik deed op de achtergrond aanwezig en keek hij over mijn schouder mee als ik bijv. onze afdeling vertegenwoordigde in een working group oid, schriftelijke input moest leveren of zelfs als voorzitter vergaderingen moest voorzitten. Tafje druk dus en het kwam dan ook regelmatig voor dat ik niet voor 21.00u klaar was. Ik heb het gevoel dat deze trend zich wel zal voort zetten totdat mijn opvolger (een Britse Overste die op het NATO Rapid Deployable HQ in Turkije werkt) begin januari mij komt aflossen. Het heeft trouwens ook zo z’n voordelen omdat ik nu in alle meetings waar normaal de Canadese kolonel naar toe ging mag plaatsnemen en dus nog meer hoor en zie dan hiervoor. Een ander voordeel is dat de tijd nog sneller voorbij lijkt te gaan dan hiervoor en met nog 8 weken te gaan bevalt me dat prima. Op woensdag avond was de “Farewell” happening voor deze Canadese collega. Hij nam, na ruim een jaar hier te hebben gewerkt (!!), samen met één van onze AFPAKHANDS (voor uitleg zie eerder verhaal) afscheid. Ze hadden een soort van Afghaanse cateraar laten komen die in het Canada House een heerlijke maaltijd tevoorschijn toverden (zie foto’s). Daarna uiteraard diverse toespraken en ludieke kado’s. In één van onze vele gesprekken vertelde hij me dat hij verzot was op dubbel zoute drop (hij heeft nl. als exhange officer bij de Nederlandse Marine 3 jaar in Nederland gewerkt en gewoond) maar dat dit ergens anders op de wereld bijna niet te krijgen was. Dus onmiddellijk Loesje ingeschakeld en deze kon nog net op tijd een ruim assortiment dubbel zoute drop opsturen wat ook nu weer wonder boven wonder precies op tijd hier aankwam! Hij keek helemaal blij toen hij het pakje openmaakte. Nog blijer keek ie toen het kado van de afdeling werd uitgepakt. Het was een schaakspel, maar niet zo maar een schaakspel! Dit spel had Osama als Koning van de tegenpartij (met een in Burka gehulde dame als Koningin) terwijl aan de ander kant de Canadese Minister President en de Queen Elizabeth als respectievelijk Koning en Koningin fungeerde. Taliban strijders en Canadese soldaten stonden als pionnen tegen over elkaar. Kortom, een super toepasselijk schaakspel wat buitengewoon in de smaak viel (foto). Donderdagavond werd er door de Amerikanen inde DFAC een massaal en overweldigend Thanksgiving dinner gepresenteerd. Super lekker eten, waarbij uiteraard de gevulde kalkoen niet ontbrak, geserveerd door Amerikaanse generaals (schijnt traditie te zijn). Daarnaast was er ook een geweldig mooi buffet van fruit ed. en had Supreme (de cateraar hier) een reusachtige taart gemaakt (kijk maar op m’n facebook pagina voor de foto’s). Met de hele afdeling aan een lange tafel en dus goed voor de teamspirit. Ook was er die avond in de NLDse huiskamer een dartwedstrijd georganiseerd (het is niet alleen maar werk hier, er is gelukkig ook wel eens tijd voor een beetje ontspanning). Het was een wedstrijd voor koppels dus samen met mijn roommate werd het “One Hundred and Eightteen” (118 is nl. ons kamernummer) gevormd. Niet zonder succes kan ik u melden. De spelvorm was 301 punten en dan met een dubbel uit gooien. Na (slechts) derde te zijn geworden in de, naar later bleek “poule des doods” (er deden in totaal 10 koppels mee en) doorstonden we de daaropvolgende kwart- en halve finale wedstrijden glansrijk en kwamen zelfs in de finale! “Best of three” en nadat het 1-1 was verloren we helaas het laatste en alles beslissende potje. Niet getreurd, super gezellige (en zelfs spannende) avond gehad en ook nog eens een leuke prijs gewonnen (mooie koptelefoon met een soort van mini iPod). Kortom, met een tevreden gevoel naar m’n mandje. Vrijdag was het weer mijn beurt om de kamer te soppen. Daarna in alle rust ontbeten en toen naar m’n bureau om de mail weg te werken, de daily (intell) reports door te lezen en een meeting die ik moest voorzitten voorbereiden. Ook natuurlijk onder het genot van een kopje koffie de (digitale) Tubantia gelezen, dus al met al een prima relaxed ochtendje. Enige nadeel was dat ik bij het soppen van de kamer een lichte scheut in mijn onderrug voelde (een voor mij bekend verschijnsel dus geen paniek) en uit voorzorg onze wekelijkse volleybal wedstrijd maar heb laten schieten. ’s Middags voor de eerste keer de voorzitter van een belangrijke vergadering en toen ik zo eens om heen keek kwam ik tot de conclusie dat van de ca. 25 aanwezigen ik de enige “non-native speaker” was. Toch best een rare gewaarwording als enige Nederlander in een groep bestaande uit voornamelijk Amerikanen en enkele Canadezen en Britten. Na afloop kreeg ik terugkoppeling van de mensen van mijn eigen team en die waren zonder uitzondering tevreden over de hele gang van zaken.
Voor ik ga afsluiten toch nog even terugkomen op de Loya Jirga van vorige week en het enige gespreksonderwerp; de Bilateral Security Agreement (BSA) tussen Afghanistan en Amerika. Gelukkig is alles zonder noemenswaardige incidenten verlopen en zijn er geen aanslagen meer gepleegd. Goed nieuws is ook dat, zoals wellicht al vernomen uit de internationale media, de Jirga zich bijna unaniem positief heeft uitgesproken over de BSA en Karzai gevraagd het ding zsm te ondertekenen. Karzai heeft echter al in zijn openingsspeech aangegeven dat ie dat zeker niet voor het einde van de presidentsverkiezingen volgend jaar april gaat doen. En dat kon nu wel eens een probleempje worden. Uiteraard wil Karzai het zo proberen te draaien dat hij min of meer onder dwang de BSA gaat tekenen zodat later nooit kan worden gezegd dat hij er voor heeft gezorgd dat de “infidels” (de ongelovigen) zich nog steeds op Afghaans grondgebied bevinden. Amerika (en de rest van de internationale gemeenschap) zijn er echter wel een beetje klaar mee en willen niet meer telkens aan het lijntje worden gehouden. De Amerikaanse National Security Advisor heeft afgelopen woensdag een bliksembezoek aan Kabul gebracht en in een persoonlijk gesprek met meneer Karzai aangegeven dat het wat Amerika betreft klaar is en dat de BSA voor het einde van dit jaar moet zijn getekend. Als dat niet wordt gedaan zal vanaf begin 2014 de zogeheten “zero – option” in werking treden. Met andere woorden we pakken ons boeltje op en ze zoeken het maar uit hier. Al met al we hebben we dus nog een spannend maandje voor de boeg! Van alle kanten wordt een enorme druk op Karzai uitgeoefend en het eigenaardige daarbij is dat zelfs bijzonder hooggeplaatste (en doorgaans erg loyale) regerings-functionarissen (zoals bijv. de Minister van Defensie, Binnenlandse Zaken en ook die van Financiën) zich openlijk uitspreken en Karzai met klem verzoeken om toch alsjeblieft de BSA te tekenen. Nu speelt er in deze Moslim wereld ook nog zoiets mee als je gezicht verliezen dus hoe het spel de komende weken gespeeld gaat worden is voor niemand echt duidelijk. Wat mij hier uit gesprekken met diverse Amerikaanse collega’s wel duidelijk is geworden, is dat het nu echt menens is. Er is een duidelijke streep in het zand is getrokken en daar zal niet meer van worden afgeweken. We gaan het allemaal meemaken maar spannend is / wordt het wel. Lieve mensen, ik brei er voor deze week weer een eind aan. Ik kruip zo weer onder het FC Twente dekbedje dus ik zie de wedstrijd vanavond tegen Roda JC vol goede moed tegemoet. Maak er een mooi weekend van! Groeten, HJ