Een lekker rustig weekje!

Het is weer vrijdag en dus tijd voor mijn alweer 7e verhaaltje over mijn belevenissen op HQ ISAF in Kabul. Zoals de titel al doet vermoeden was het een relatief relaxed weekje met best wel aardig wat tijd voor een beetje ontspanning.
De week begon op zaterdagochtend met het doorlezen van de dagelijkse portie rapportages gevolgd door een uiterst interessante meeting waarin mij al snel duidelijk werd dat er hier nog steeds een groot aantal Afghaanse boefjes rondlopen maar dat daar achter de schermen, hoewel we als ISAF een steeds kleinere frootprint in het gebied krijgen, nog steeds van alles aan wordt gedaan. Als je begrijpt wat ik bedoel. ’s Avonds was er een gezellige BBQ voor onze afdeling op het dakterras van Canada House. Als er zich maar ergens een gelegenheid voordoet dan staan de Canadezen te BBQ’n en ik moet zeggen de Canadese RSM (de Regimental Sergeant-Major, lees oudste onderofficier) is een 2-sterren kok als het op BBQ’n - en dan mn het marineren en schroeien van de vleesjes- aankomt! Die zelfde avond ook nog even gefacetimed met Loes en Martijn die zich in Enschede op de Proef-Eet bevonden (en niet zoals Annemie iets te veel “proef” en iets te weinig “eet” hadden gedaan). Zag er gezellig uit en ik las in de digitale Tubantia dat het een geslaagd evenement was geweest.
Zondagochtend was er om 10.00u in de NLDse NSE een lekker stuk chocoladetaart van de locale (Afghaanse) bakker. Heerlijk! Vooral toen daar ook nog een klein bakje ijs bij werd geserveerd. Soms moet je jezelf even verwennen. Afvallen gaat hier toch bijna vanzelf (geen alcohol en geen tussendoortjes of hapjes ’s avonds voor de buis dus dat wil wel lukken). Rest van de dag lekker rustig op bureau en een beetje werken aan 1 van de vele rapportages waar we eens in de zoveel tijd een bijdrage aan moeten leveren. ’s Avonds nog even om 22.30u op BVN naar Studio Sport gekeken om te zien hoe Twente er uiteindelijk toch nog moeizaam een gelijkspelletje wist uit te peuren (@Miriam; het dekbedje heeft wel degelijk geholpen want toen ik er zaterdagavond echt onder kroop scoorden ze meteen de gelijkmaker!)
Maandag was de dag die in het teken van het voorbereiden van een meeting op vrijdag stond. Nu zul je zeggen; lekker belangrijk, het is maandag en de meeting is pas op vrijdag maar dat ligt hier effetjes iets ingewikkelder. Het zit als volgt. De meeting zelf is op Camp Eggers. Dit is een volledig Amerikaans gedomineerd Kamp en heeft bijna alleen maar de beschikking over Amerikaanse computersystemen (genaamd “NIPR” = niet geheim en “SIPR” = heel geheim). Omdat er ook mensen aan de meeting deelnemen via Video Tele Conferencing (VTC) vanaf conferentieruimten op ons eigen HQ en op het IJC op KAIA (en dit NATO Hoofdkwartieren zijn met NATO computersystemen (NATO/ISAF Unclas = niet geheim en NATO/ISAF Secret = heel geheim) is het een hele uitdaging om a. De conference rooms met VTC capability op de verschillende locaties aan te vragen en b. Om er voor te zorgen dat de slides overal zichtbaar zijn en dat laatste is een hele uitdaging omdat de US en NATO systemen niet altijd even lekker met elkaar communiceren! Hoezo, één grote NATO Familie?
Aan het einde van die maandag kon ik in elk geval even lekker een uurtje stoom afblazen bij Molly (niets achter zoeken; is gewoon een uurtje mega spinnen bij onze favoriete spinninginstructrice).
Dinsdag stond in het teken van de “Key Leader Engagement” (KLE) van onze generaal met een belangrijke Afghaanse generaal van het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Omdat op dat Ministerie door Karzai net de Afghaanse Ambassadeur in Pakistan tot Minister was benoemd (dat gaat hier net even iets anders en ietsje minder democraties dan in Nederland) was het gesprek bedoeld om uit te vinden wat hij van de nieuwe Minister vond. De KLE vond plaats in de vorm van een etentje in de VIP DFAC (zeg maar een afgescheiden ruimte van de grote eetzaal die net iets knapper is ingericht). Omdat de Afghaanse delegatie vele malen groter bleek te zijn dan aangekondigd (het is elke keer weer een verassing met hoeveel ze komen) bleken er stoelen te weinig en heb ik dus maar vrijwillig mijn stoel afgestaan en ben lekker in de gewone eetzaal gaan eten.
Woensdag was weer een dag vol vergaderingen. Eerst ’s ochtends naar Camp Eggers wandelen en daarna ’s middags twee uur zitten brainstormen over wat we op het gebied van “Transparency, Accountability and Counter-Corruption” nog kunnen / moeten doen tot eind 2014 (het einde van de ISAF missie) en wat we in elk geval moeten overhouden aan functionaliteiten op dit gebied in de nieuwe missie die vanaf 2015 van start gaat. Erg interessant en boeiend en ook best wel gaaf dat je daar een bijdrage aan mag / kunt leveren.
Donderdag was ik de eerste die ’s ochtends begon in onze kantoor omgeving en dus aan de beurt om koffie te zetten. Omdat de 2-ponds pakken Douwe Egberts al snel waren overleden moest ik op zoek naar andere geschikte koffie. Ik kan je melden dat valt niet mee. We hebben hier een grote lade met achtereenvolgens de volgende merken; “Folgers Classic Roast”, “Kona Vanilla Macademia”, “Gourmet Kona Blend - Roasted daily in Hawaii – the warmth of the Island in every cup”,”Peet’s Guatemala Coffee”, “Maxwell House Custom Roasted Full Flavor” en last but not least “Starbucks Columbia Medium”. Omdat de laatste het meest vertrouwd in de oren klonk maar voor deze gekozen en inderdaad het bleek nog redelijk best te hachelen. Maar hopen dat de beloofde zending oude vertrouwde Douwe Egberts niet te lang op zich laat wachten. Trouwens toch wel lachen als je de verpakking van die Amerikaanse producten eens wat nader bekijkt. Zo hebben we hier “Deep River - All Natural Gluten Free Certified - Kosher Certified - 100% Sunflower oil - Non GMO Patatoes - No Preservatives Cholesterol and Trans Fet Free Zesty Jalapeno Kettled Cooked Patato Chips”. Op z’n Hollands gewoon een erg lekker en pittig chipje dus. Lachen met die Amerikanen en het lijkt wel of ze alleen maar op bureau eten uit van die kunststoffen wegwerp lunchboxen. Zelden zie je iemand van ons clubje normaal ontbijten of lunchen in de eetzaal. Over die eetzaal gesproken (hier heet dit overigens DFAC wat zoveel is als “Dining Facility”). Omdat ik de vorige keer had beloofd om iets meer foto’s te plaatsen heb ik een paar foto’s in de DFAC gemaakt om zo goed te illustreren wat een kommer en kwel het hier is als het gaat om de eetzaal … Toevallig hadden ze net vandaag een “splinternieuwe “Short Order Bar”geopend. Die Amerikanen helemaal hoteldebotel want je kunt vanaf nu op elk moment van de dag All American Hamburgers with French Fries bestellen!
Vrijdag ochtend weer de gebruikelijke corvee dienst en om 11.00 lekker een potje volleyballen in het zonnetje. Best een rode kop gekregen. Daarna was het weer vergadering na vergadering. Eerste eentje op Eggers en daarna, jawel een vergadering op het HQ die ik zelf mocht voorzitten en met alleen maar Amerikanen aan de tafel en op de VTC. Beste even spannend maar volgens mij heb ik het er wel aardig van afgebracht. Om 19.00u de gebruikelijke keek op de week met na afloop een erg interessant verhaal over de zogeheten “insider threat” en hoe je dingen kunt herkennen (iets waar men hier nogal bang voor is en ook de reden waarom we altijd gewapend op het kamp rondlopen) en toen zat de vrijdag er ook al weer op en is het inmiddels 22.40u (local time) en dus hoog tijd om mijn verhaal te plaatsen, de tandjes te poetsen en het mandje op te zoeken.
Groeten, HJ