Oude collega’s gaan, nieuwe collega’s komen!

Voor ik begin toch nog even terug komen op vorige week. Vrijdagavond tijdens de serenade vande Duitse militaire kapel werd het plotseling erg onrustig om ons heen in de stad. Ik hoorde veel getoeter, sirenes en meende zelfs “flares” te zien. Later bleek waarom. Het Afghaanse Nationale Cricketteam had Kenia verslagen en zich daardoor geplaatst voor het WK Cricket in 2015 in Australie en Nieuw-Zeeland. Dus niet zo maar een derderangs pruts toernooitje maar meedoen in een heus WK met alle echt grote cricket landen! Zaterdag een extreem druk dagje. Om 07.00 begon de dag met de Terry Fox Run. Terry was die jongeman met kanker die zich had voorgenomen om met een beenprothese van de Oostkust naar Westkust van Canada te lopen. Helaas heeft hij dit niet kunnen volbrengen omdat de ziekte hem onderweg toch de baas werd. Ter nagedachtenis aan hem en zijn initiatief wordt er elk jaar in Canada, en door canadezen all over the world, een Terry Fox Run georganiseerd. Onder slechte weersomstandigheden (en dan heb ik het niet over regen maar over een hoop viezigheid in de lucht) weer 9 rondjes hardlopen op het kamp. Na afloop enorm hoesten en branderige ogen, maar het was voor een goed doel! De rest van de dag stond in het teken van een hele lange meeting over de nieuwe ISAF organisatie die vanaf 01 juli ’14 geeffectueerd moet worden. De juli ’14 organisatie moet gezien worden als het “voorsorteren” op de missie die de opvolger van de ISAF missie moet worden. ISAF stopt 31 december ’14 en de “Resolute Support Mission” (zoals de opvolger waarschijnlijk gaat heten) start op 01 januari ’15. Omdat ISAF op weg naar het einde (veel, heel veel) kleiner moet worden, er kampen dicht gaan en zelfs worden afgestoten, er hele onderdelen in elkaar worden geschoven, dubbelingen moeten worden voorkomen en alle organisatiedelen dus personeel moeten inleveren werd het een “pijnlijke” vergadering! Niet alleen begrijpen de Amerikanen niets, maar dan ook echt helemaal niets, van de regels die NAVO gebruikt bij het bouwen van een organisatie (de zogeheten “CE” dit staat voor “Crisis Establishment”) ook onderling begrijpen veel lui van elkaar niet wat ze nu, en straks na december ’14, nu eigenlijk in dit land moeten gaan doen. Zoals eerder geschreven; het lijkt wel of iedereen (elke generaal) voor zijn eigen koninkrijkje vecht zonder zich te bekommeren om het grotere plaatje.
Regel voor regel, functie voor functie werd door de voorgestelde nieuwe organisatie gegaan en bijna bij elke regel was er wel de vraag of opmerking of deze functie nu echt wel nodig was.
In de loop van de dag werden we opnieuw opgeschrikt door het bericht dat er weer een Amerikaanse militair op een ISAF Kamp was doodgeschoten. Het betrof hier een “brown-on-blue” situatie, oftewel een Afghaanse civiele contractor werkzaam op het Kamp schoot een Amerikaanse collega dood en verwonde een tweede waarna hij zelf werd doodgeschoten. Dit is al het 10e geval van “green of brown-on-blue” dit jaar en het maakt dat je toch weer (of je het nu wilt of niet) met andere ogen naar de Afghaanse militairen en burgers gaat kijken die hier op ons kamp rondlopen.
Zondag was het lekker een (klein) beetje uitslapen, vervolgens taart en afscheid van een paar Nederlandse collega’s op het terras van de NSE en daarna het twee-wekelijkse “geestelijk periodiek onderhoud” in de vorm van de bezinningsbijeenkomst olv raadsman Jan Smit. De rest van de zondag besteed aan het typen van een verslag van een meeting afgelopen vrijdag en het doorlezen van een aantal Information Papers en Perodieke Rapportages.
Maandag een hectische dag met van alles en nog wat, meetings die op het laatste moment werden verschoven en uiteindelijk soms zelfs niet doorgingen, veel (geruchten) over organisatorische veranderingen die al dan niet in lijn zijn met eerder verschenen NATO documenten maar die wel onrust veroorzaken. Aan het einde dag weer het gebruikelijke spinning uurtje. Ditmaal onder leiding van gelegenheids instructeur “Jeff”. Iemand die 6 maanden op de voorste rij in de spinning klas had gezeten en nu, de dag voor zijn vertrek terug naar de US, voor 1 keer zelf als instructeur de les mocht verzorgen. Bij zijn introductie werden we al gewaarschuwd dat hij alleen maar Amerikaanse muziek zou gebruiken. Hij vroeg alle Amerikanen om te raden wie de uitvoerend artiest was maar dat dit voor de buitenlanders waarschijnlijk wel heel moeilijk zou zijn. Groot was dan ook zijn verbazing toen ik bij het eerste nummer gezongen door Willie Nelson riep dat dit ik het lied kende, dat de titel “t Is weer voorbij die mooie zomer” was en dat het werd gezongen door ene Gerard Cox!
Hij vervolgde de les op een typisch Amerikaanse manier en toen we uiteindelijk op het lied getiteld “I’m an American soldier, a true American” en zelfs een vlotte versie van het Amerikaans volkslied hadden gespint was ik wel een beetje klaar met zoveel chauvinisme en was ik blij dat de gelegenheids les voorbij was en dat onze Jeff gelukkig de volgende naar zijn geliefde Amerika zou vertrekken. Er zijn grenzen! Onze raadsman had hierover zondag nog een rake opmerking; een Nederlander op KAIA had verzucht dat hij die lessen Afghaanse cultuur in het voorbereidingsprogramma niet had hoeven hebben omdat hij toch niet rechtstreeks zaken hoefde te doen met Afghanen. Hij had daarvoor in de plaats liever lessen in de Amerikaanse cultuur willen hebben omdat hij daar bijna 24 uur per dag zaken mee moest doen!
Dinsdagochtend stond in het teken van mijn presentatie aan de Afghan National Security Forces (ANSF) Development Working Group over de afeling waar ik werk en wat de ontwikkeling in de (nabije) toekomst zijn. Toch altijd weer een kleine uitdaging om een goed verhaal neer te zetten en dat dan ook nog in goed en begrijpbaar Engels voor te dragen. Je merkt wel dat de Nederlandse (Europese?) manier van presenteren mbv powerpoint veel verschilt van de Amerikaanse manier. Amerikanen proppen een slide helemaal tjokvol met informatie terwijl wij gewend zijn met bullets te werken en daar dan het verhaal bij te vertellen. Begreep uit de reacties na afloop dat ze het voor de verandering wel een keer prettig hadden gevonden om andersoortige slides te zien.
Dinsdag was ook de dag waarop het ISAF voetbalteam kansloos met 4-0 verloor van het voetbalteam van de Afghan National Army. Hoewel, inmiddels heb ik een neusje gekregen voor corruptie en ik had toch sterk de indruk dat gezien de haardracht van een aantal speler van het ANA team niet elke speler ook daadwerkelijk militair in het Afghaanse leger was .... als je begrijpt wat ik bedoel. Hoe dan ook, de sfeer was uitstekend, er was veel media en iedereen was na afloop meer dan tevreden! (zie foto’s)
Woensdag weer een “vergaderdagje”. Naar Eggers gewandeld voor een Amerikaans gedomineerde meeting waar maar weer eens werd bevestigd dat NATO en de Amerikanen niet echt een goede combinatie zijn! Ook werd maar al te duidelijk dat Camp Eggers en ons Hoofdkwartier niet altijd op één lijn zitten. Maar goed, uiteindelijk gaat dit allemaal opgelost worden als Camp Eggers begin volgend jaar gaat sluiten en het gros van de bewoners naar ons Kamp komt (of zou dit “wishfull thinking” zijn?). Ook was het de dag waarop Gerrit , een zeer goede collega uit Munster, zij het met enige vertraging, onze NLDse gelederen hier op Kamp ISAF kwam versterken. Betekend overigens tegelijkertijd dat een andere collega die hier al 6 maanden heeft gewerkt binnenkort naar huis vertrekt.
Donderdag stond in het teken van opnieuw een afscheid. Twee Canadese collega’s van onze afdeling hadden hun EOT datum bereikt (speciaal voor Gerard; EOT = End of Tour). Overdragen van taken en ’s avonds een “hail & farewell” met opnieuw goed eten (Loyd / Marieke; wat dachten jullie van heerlijke Jalapeno-Cheese poppers?) en humoristische toespraken. Omdat Canada (als één van de eerste landen) heeft aangegeven volledig te stoppen met de militaire bijdrage aan ISAF (en nog gaat bezien of ze aan de opvolger missie “Resolute Support” gaat meedoen) worden steeds meer Canadezen teruggeroepen naar Canada. Op dit moment zijn er nog maar 6 Canadezen op HQ ISAF werkzaam en voor het eind van het jaar zal dat aantal zijn teruggelopen naar 2.
Vrijdagochtend beetje uitgeslapen, kamercorvee (toch wel weer lekker als het kamertje weer lekker fris ruikt!) daarna een super lekker verwen ontbijtje (zie foto) en voor het eerst in deze uitzending serieus shoppen op de Bazaar (want we gaan tenslotte binnenkort op verlof en dan kun je natuurlijk niet met lege handen aankomen, toch?). Buitengewoon goed geslaagd mag ik wel zeggen en ondanks het feit dat ik niet erg goed ben in het afdingen heb ik toch het gevoel een faire prijs te hebben betaald. Einde van de dag was de wekelijkse “Keek-op-de-Week” deze keer door onze NLDse collega’s op Camp Eggers georganiseerd. In groepjes er naar toe gewandeld (voor mij gesneden koek omdat ik dit elke week meerdere keren moet doen, maar voor een aantal toch nieuw en wat onwennig). Prima diner op een speciaal voor gereserveerde patio en daarna de Keek zelf in de Lundel Conference room (genoemd naar een gesneuvelde Amerikaanse Luitenant-kolonel, ja ook die kunnen hier sneuvelen). Door een NLDse collega werd nog een kort maar indrukwekkend verslag gegeven van een aantal bezoekjes die hij aan een kinderziekenhuis hier in Kabul had gebracht.
Daarna nog een gezellige social met alle collega’s op een gezellig terras onder de wijnranken (overigens zonder druiven) ca. 21.00u Kabul tijd weer teruggewandeld. Snel m’n kogelwerend vest, helm en andere uitrusting naar mijn bureau gebracht, daarna kamer om dit verslag te schrijven en toen was ook deze week weer ten einde. Volgens mijn “motivator” ben ik over precies 14 dagen op de helft van deze uitzending en ik was eigenlijk van plan dit in stijl met een lekker bokbiertje (en lekker thuis) te gaan vieren! Nog een fijn weekend en tot de volgende week! Groetjes, HJ