Begin het al aardig te snappen!

Het is weer vrijdag, de derde volle week zit er op, en dus is het weer tijd voor al weer m’n vierde update.
Het belangrijkste eerst; ik heb sinds kort voor een 3 schamele eurootjes per maand een digitaal abonnement op dagblad TCTubantia en dus kon ik zaterdagochtend, onder het genot van een kopje (weliswaar Amerikaanse) koffie heerlijk genieten van mijn zaterdagkrantje! De hele krant, inclusief de advertenties is zichtbaar en je kunt zelfs, weliswaar digitaal op het beeldscherm, ahw de bladzijde “omslaan”. Als de agenda het toelaat kan ik dus vanaf nu elke ochtend als ik begin even snel het lokale nieuws in Twente eo bekijken. Prima!
De rest van de zaterdag stond in het teken van het voorbereiden van de “Team Huddle” die ’s middags om 15.00 wordt gehouden (en waarvoor ik als Deputy Chief of Staff verantwoordelijk ben). Ook vond ik het nodig om tussendoor even snel naar de kapper te gaan. Vanwege Eid (einde van de Ramadan) was mijn vertrouwde Afgaanse kappertje gesloten en moest ik dus wel uitwijken naar de Thaise dames. Hier kun je overigens ook diverse massages krijgen en omdat ik daar van collega’s goede berichten over hoor denk ik dat ik maar eens een nek/ schouder / rug massage ga uitproberen. Voor de prijs hoef je het niet te laten. Ook de knipbeurt is erg goedkoop (4 euro!).
Omdat mijn Canadese directe chef een postpakketje met wel 10 ovenstokbroden en een groot pak kaasfondue had ontvangen werd besloten eea te combineren en zo kon het gebeuren dat de Huddle ’s middags onder het genot van een kaasfondue in het “Nordic Palace” werd gehouden (zie foto). Weliswaar zonder witte wijn, maar het smaakte toch uitstekend. Het Nordic Palace is overigens de huiskamer voor alle militairen afkomstig uit de Scandinavische landen en omdat mijn hoogste chef een Deense 1-ster generaal is worden diverse activiteiten voor ons team in Canada House of in het Nordic Palace georganiseerd. Daarna toch nog even doorgewerkt omdat er input moest worden geleverd voor één van de OPT (is “Operational Planning Team”) waar ik namens ons Shafafiyat team zitting in heb.
Zondagochtend is hier, in tegenstelling tot mijn vorige verblijf hier, bijzonder rustig. In principe worden er geen meetings oid gepland en je zou haast zeggen dat het naast de vrijdagochtend een extra “low-ops” momentje is. Daarom was dan ook besloten dat we op zondagochtend op het terras van de NLDse NSE (staat voor “National Supprt Element”, onze huiskamer dus) een Afghaans ontbijt te doen. Twee collega’s met contacten buiten de poort hadden voor iedereen “Naan” (is Dari voor brood) en diverse andere mierzoete, maar ook wel hartige, Afghaanse lekkernijen gehaald en nadat de tafels gezellig waren gedekt kon er worden aangevallen. Lekker, erg gezellig en heel goed voor de onderlinge sfeer! (zie foto). Mijn kamergenoot kon er helaas niet bij zijn want deze lag nog met heftige maag- en darm krampjes in z’n mandje nadat hij de hele nacht boven de wc-pot gehangen. Waarschijnlijk de avond ervoor op de UNAMA compound iets verkeerds gegeten. Na de wekelijkse Memorial Service (de afgelopen week geen coalitie militairen gesneuveld, maar wel veel Afghaanse politiemannen en soldaten) stond er ’s middags nog een meeting van de WG “Staff Integration & Knowledge Management” op de agenda en kon ik ’s avonds om 22.30 locale tijd in de NSE in de uitzending van Studio Sport op de BVN zien hoe FC Twente met 1-4 van Feijenoord won. Kortom, prima dagje dus weer.
Maandag stond er weer een meeting op Camp Eggers over de toekomstige taken en “manning” (personele bezetting) van onze hoofdkwartieren op het programma. Dus kogelwerend vest aan, helm op etc. en de inmiddels bekende wandeling van ca. 15 min naar Eggers. Toch wel raar als je al lopend zo eens om je heen kijkt. Wij, net als militairen uit andere landen, lopen nl. behoorlijk beschermd rond omdat de NLDse regels nu eenmaal voorschrijven hoe je, afhankelijk van de dreigingsituatie, gekleed moet zijn als je de poort uit gaat. Ik voel me altijd een beetje opgelaten omdat het om je heen een drukte van belang is en er, buiten de militairen om, niemand zo beschermd rondloopt als wij. Kinderen spelen op straat, proberen je iets te verkopen of komen in hun schooluniformpje langsgelopen, er wordt gefietst, mensen praten wat met elkaar, winkeltjes zijn open en oude mensen liggen in de schaduw te slapen en daar loop jij dan tussen, zwaarbewapend met alles erop en eraan. Maar goed, ik begrijp ook wel dat de regels nu eenmaal zo zijn en dat het, mn voor ons als militair, niet veilig is maar het voelt wel een beetje dubbel allemaal.
Uiteindelijk was het een buitengwoon warrige vergadering. De mensen die er moesten zijn waren er niet en toen ze eenmaal waren opgetrommeld bleken ze niet echt goed voorbereid (understatement). Het is soms best een uitdaging om een Australische Lkol, twee Amerikaanse majoors, een Roemeense en Franse majoor duidelijk te maken wat je ideeen zijn en wat je nu precies wilt. Uiteindelijk duurde het zo lang dat ik de spinning klas waarvoor ik mij had ingeschreven (met mijn favoriete spinning instructor Molly) moest laten schieten.
Dinsdag was een lekker dagje op het bureau. Veel werk verzet, heel veel high-level Post 2014 documenten doorgespit (ondermeer de “Chicago Summit Declaration for Afghanistan”, de “Tokyo Declaration on Partnership for Self-Reliance in Afghanistan” en de “US Civil-Military Framework for Afghanistan”) op zoek naar argumenten en goede quotes en op basis daarvan naar mijn gevoel een prima power point presentatie in elkaar gezet. Als afsluiter die dag toch nog mijn spinning uurtje kunnen doen (weliswaar met mijn iets minder favoriete instructor Jessica, maar toch).
Woensdag opnieuw naar Camp Eggers. De meeting was een typische “Hoaah All American We Are A Great Nation” gebeurtenis. Mijn Canadese chef en ikzelf waren de enige niet Amerikanen in de zaal en de helft van wat er werd gezegd was vanwege het accent onverstaanbaar (terwijl mijn Engels toch niet echt slecht is). Ook de slides waren typisch Amerikaans. Een brei aan informatie, veel onleesbaar en vaak onnodige / overbodige informatie (het idee is om zoveel mogelijk op zo’n slide te kwakken zodat mijn chef het idee krijgt dat ik heel druk en onmisbaar ben). Wat wel leuk was dat men pas achteraf begreep dat ik een Nederlander was, dus geen deel uitmaak van de “five-eyes community”, en er dus eigenlijk helemaal niet bij had mogen zijn. Ik had overigens niet het idee dat er ook maar iets was gebriefed wat ik niet al wist of wat ik niet had mogen zien. Ben benieuwd wat er volgende week woensdag gaat gebeuren ....
Donderdag opnieuw een dagje met een aantal OPT en WG (working group) meetings. Zoals de titel van dit stukje al aangeeft begin ik het steeds beter te snappen en kan ik de belangen van mijn clubje inmiddels goed toelichten / verdedigen in het groot aantal fora die er zijn binnen dit HQ. Dit laatste is denk ik wel een beetje een steeds groter probleem van dit HQ aan het worden. Omdat het einde van de ISAF Missie er aan zit te komen moeten diverse HQ’n behoorlijk afslanken of in elkaar worden geschoven, coalitietroepen moeten worden teruggetrokken, ISAF bases worden overgedragen aan de ANSF (Afghan National Security Forces) etc. etc. Ook de planning van de “follow-on” missie die op 01 januari 2015 van start moet gaan, en die een “Train, Advise and Assist” karakter krijgt, vergt uiteraard de nodige voorbereiding. Deze twee dingen samen vragen om besluitvorming op hoog niveau hier in Kabul, in Washington maar ook in de NAVO Hoofdkwartieren in Europa. Deze besluitvorming moet uiteraard goed worden voorbereid en dat wordt gedaan in de vele OPT’s en WG’n. En daar zit hem nu net juist de uitdaging. Ik krijg vaak de indruk dat, populair gezegd, de linkerhand niet altijd precies weet wat de rechterhand aan het doen is. Daarnaast zijn er nog veel “koninkrijkjes”, is er nog veel overlap, wordt op verschillende plekken nagenoeg hetzelfde gedaan (vaak zonder dat men dat van elkaar weet) en wordt, alsof het niet allemaal al complex genoeg is, dit alles ook nog een overgoten met een saus van 42 aan de coalitie deelnemende landen en 27 landen die de meebeslissen in de NAVO besluitvorming. Kortom, een hele uitdaging en er is nog voldoende werk op de plank de komende tijd!
Vanochtend tot ca. 08.30u uitgeslapen (normaal sta ik om 06.30u op) even snel naar het bureau om twee meetings van vanmiddag voor te bereiden, daarna even lekker volleyballen met onze afdeling. ’s Middags vier (ik herhaal vier!) elkaar opvolgende meetings (twee op Camp Eggers en twee hier op het HQ). Kortom Henkie is een klein beetje gesloopt en gaat niet zo heel veel meer doen vanavond. Alleen nog naar de Keek op de Week en dan op tijd het mandje in. Morgen weer een interessante dag!
Pas goed op allemaal in Nederland dan zal ik dat hier ook doen. Groetjes en tot de volgende week.
HJ