Kerst in Kabul

Allereerst wil ik iedereen natuurlijk een bijzonder gezellige Kerst wensen. Het is best raar om op 1e Kerstdag achter je bureau te zitten en “gewoon” aan het werk te zijn. Nu moet ik wel zeggen dat het een stuk rustiger is dan normaal. Onze Higher Headquarters in Europa en ook in Amerika, als ook de Ambassades en de Hoofdsteden van alle Troop Contributing Nations zijn een soort van met Kerstverlof (en hebben een minimale bereikbaarheid voor eventuele noodgevolgen) dus van die kant is niet veel te verwachten. Intern het Hoofdkwartier zie je ook dat de meeste landen op hun manier aandacht besteden aan de Kerstviering en dat dus op bepaalde tijden niet veel bureaus of Branches bereikbaar zijn. Is ook prima. Er moet af en toe tijd zijn om aan andere dingen te denken. Na een prima Kerstlunch (foto) was er gisteravond (“Kerstavond”) een Kerkdienst (met kerstgezang en “live-muziek”) en daarna kwam Kerstman Otto ons nog even met een bezoekje vereren. Uiteraard werd ik naar voren geroepen. Santa Claus wilde graag weten wie dat rare rode shirtje had opgehangen in de NSE? En of het waar was dat ik onder een FCT dekbed sliep? Hij vond het allemaal maar belachelijk, temeer daar ik notabene in Duitsland woonde! En zo kon het dus gebeuren dat ik werd gedwongen een voetbalshirt van het Duitse nationale voetbalelftal aan te trekken (en nog wel met de naam Ballack achterop!!!) en dat was natuurlijk wel even een buitengewoon moeilijk momentje.
Daarna heb ik nog even met Loes en Martijn geskyped en kon ik dus toch nog een beetje aanwezig zijn bij het het Kerstdiner en het uitpakken van de Kerstkadootjes. Ook kon ik zo getuige zijn van het voorlezen van het traditionele gedicht door Martijn en dat gaf me toch wel een echt Kerstgevoel. De techniek staat voor niets.
Vanochtend was de “Jingle Bell Run” (die ik maar heb overgeslagen omdat ik meer een “spinner” dan een “loper” ben en omdat het aanvangstijdstip – 08.30 uur – niet in mijn persoonlijke Friday “low-ops” Battle Rhythm past). Vanmiddag was de Kerstquiz (een aardige variant van het programma Holland Sport met “Kerstmutsje Op – Kerstmutsje Af”) en vanavond was er een Kerstdiner met alle Nederlanders (foto). Morgen, 2e Kerstdag, is het weer “all back to normal”, is er om 1130 uur gewoon de Commanders Update Briefing (CUB), maar gaan we ‘s middags wel gezellig met z’n allen een Kerstfamiliefilm kijken.
Toch nog even terugkijken op de afgelopen week. Op zaterdag kwam GEN McChrystal terug na een 14-daagse tour langs achtereenvolgens Brussel, Ottawa en Washington. Deze laatste stop was de belangrijkste, want in Washington moest hij zijn Testimony voor de Amerikaanse Senaat afleggen. Iets wat gezien de aangekondige Force Uplift van 30.000 extra US Forces (en ongeveer 7.000 Coalition Forces) natuurlijk cruciaal was. Meteen na zijn terugkeer was er ‘s avonds een Monster Briefing Sessie georganiseerd om hem bij te praten over alles wat de afgelopen 14 dagen was gebeurd. Natuurlijk was hij in de tussentijd wel op de hoogte gehouden maar dit gaf hem de gelegenheid om met de briefers te discussieren etc. Het duurde uiteindelijk 4 uur (om 22.30u waren we klaar!) en als acting DOS was ik 1 van de uitverkorenen om in de zelfde ruimte als de Grote Baas en alle anders “Stars” te mogen zitten (de minder gelukkigen waren veroordeelt tot een “over flow room” vanwaar ze dmv een VTC verbinding konden meeluisteren). Normaal heb ik bij dit soort happenings na twee uur toch wel moeite om de luikjes open te houden maar dit keer was het geen enkele probleem. Super, super interessant allemaal. Uiteraard werd er gesproken over de Force Flow Planning (een absolute monsteroperatie – ga maar na wat er allemaal moet worden gedaan om een kleine 40.000 extra troepen te vervoeren, te ontplooien en onder te brengen over heel Afghanistan) maar dit wordt voornamelijk door het 3* hoofdkwartier gedaan. Soms denk ik wel eens heel stiekem dat dit allemaal al lang bekend / beslist was en dat deze enorme uitbreiding van de troepenmacht de eigenlijke reden was om een nieuw hoofdkwartier op te richten (maar wie ben ik?) maar met name de voorbereiding van de grote internationale Afghanistan Conferentie op 28 Jan in London kwam uitgebreid ter sprake omdat dit op het moment de absolute topprioriteit voor COMISAF (en dus ook voor de Staf) is. Ontzettend interessant allemaal en omdat overal bij mag/moet zijn hoor ik alles uit eerste hand. Zo mocht ik dus afgelopen dinsdag ook aanwezig zijn bij de briefing aan / discussie met de Secretaris Generaal van de NAVO, Mr. Rasmussen en daar wordt toch eventjes op zeer hoog politiek / militair niveau over een aantal buitengewoon interessante onderwerpen van gedachten gewisseld. Zaken als het nieuwe Kabinet van Karzai, hoe om te gaan met vraagstukken als Reintegration / Reconciliation van de Taliban en wat is het standpunt van de belangrijke coalitie landen daarin, de onmacht van het civiele deel van deze operatie (UNAMA en het aanstaande vertrek van Kai Eide) etc. Kortom, erg boeiend. Soms moet Henkie zich even in de arm knijpen of het allemaal wel echt is en ik ben me er dan ook erg van bewust dat ik getuige ben van iets wat wel wellicht de ommekeer zou kunnen brengen in deze hele situatie. Als het nu niet lukt dan weet ik niet wat de Internationale wereld nog zou moeten / kunnen doen om het wel te laten lukken! En by the way, ik zou ook niet weten wie het zou moeten doen want wat dat betreft is McChrystal in mijn de ogen de man die het zou kunnen doen.
Een minder aangename verassing was er dinsdagavond. Nadat mijn Belgische roommate op maandag afscheid had genomen omdat hij weer terug ging naar Belgie had ik de stille hoop dat ik misschien met de Kerstdagen en Oud en Nieuw wellicht een beetje privacy zou hebben (je kent dat wel; eigen muziekje afspelen en een beetje skypen en dat alles zonder koptelefoon) maar helaas, die vlieger ging niet op. Toen ik ‘s avonds mijn containertje binnenstapte zat er een Amerikaan op het voorste bed (Hi, I am Derek) en hij zal dus wel mijn kamergenoot tot het eind van mijn uitzending zijn. Nu zat deze meneer tot die tijd in een tent dus dat is, ih kader van de Kerstgedachte, dan ook weer wel fijn dat hij de Kerstdagen in elk geval in een normaal hok kan slapen. Vrede op aarde, als hij maar niet snurkt!
Volgens mijn “Motivator” zijn er nog 42,19 dagen te gaan (en heb ik er al 162,81 dagen opzitten) Iedereen hier heeft zo’n ding. Het is eigenlijk niet meer dan een opgeleukte Excel spreadsheet waarin je kunt zien hoe lang je nog moet. De meeste hebben in het midden een grote cirkel die aan het begin vd tour helemaal gevuld is maar die langzaam een schaars geklede dame onthult naarmate de uitzending vordert. Ik moet bekennen dat ik er in het begin niet zo veel op keek (want om te zien dat je nog 5 maanden moet is niet echt motiverend) maar de laatste tijd betrap ik mezelf er op dat ik steeds vaker even mijn “Motivator” open en dan best wel een blij gevoel krijg. Zoals gezegd, nog een dikke 40 dagen en dan is het allemaal al weer voorbij. Met name met deze dagen verlang je toch wel naar huis. Maar goed, het is niet anders en samen met de collega’s slaan we ons er wel doorheen.
Nogmaals, allemaal ontzettend fijne feestdagen en geniet van het samenzijn!
Tot volgende week vrijdag,
HJ