Een rustige en (bijna) witte jaarwisseling

Als eerste wil ik uiteraard iedereen die ik nog niet via facetime, social media, mail, telefoon etc. heb gesproken een super en vooral gezond 2014 toewensen! Maak er wat moois van en om het nieuwe jaar maar meteen in stijl te beginnen een golfqoute van de beroemde golfer Ben Hogan: “As you walk down the fairway of life you must smell the roses, for you only get to play one round!” En zo is het precies, geniet het leven met volle teugen want je mag maar één rondje spelen en je krijgt niet de kans om het overnieuw te doen.
Na vanaf donderdag einde van de middag als een natte krant rillend en proestend in mijn bedje te hebben gelegen vond ik het zaterdagmiddag tijd om toch maar eens te proberen of ik weer een beetje produktief kon worden. Dus maar eens lange warme douche genomen, geschoren, het uniform weer aan en toen toch maar naar mijn bureau. Al tijdens de korte wandeling er naar toe had ik al snel door dat ik dit niet zo heel lang zou gaan volhouden. Al bibberend de mailbox voor zover mogelijk leeggemaakt en toen toch maar snel weer het bed in. ’s Nachts kwam gelukkig eindelijk de ommekeer en begon het herstel zich langzaam in te zetten. Zondagochtend konden we eerst nog uitslapen en daarna was het een lekkere warme douche, schoon gevechtspak aan, en omdat ik zowaar trek had maar eens een lekker ontbijtje in de Tora Bora genuttigd (omdat de grote DFAC al dicht was is dit een plek op het kamp waar je de hele dag door terecht kunt met je voedingskaart). Dit was dus het het eerste vaste voedsel wat ik sinds donderdag binnen kreeg en het smaakte goed! Conclusie; griep voorbij en weer aan het werk!
Het is hier inmiddels goed koud geworden. ’s Nachts soms -10 graden en ja hoor, zoals al geruime tijd was voorspeld, op maandagochtend werden we wakker met een flink pak sneeuw! (foto). Toch een rare gewaarwording als je in desert camouflagegevechtspak (bestemd voor het werken in zeer, zeer warme weersomstandigheden) door de sneeuw loopt te banjeren. Ik heb dan ook nooit goed begrepen waarom de NLDse Defensie organisatie het ons niet toestaat om onder deze weersomstandigheden gewoon ons “normale” woodland gevechtspak aan te doen. Gelukkig hebben we voor de uitzending wel een lekker warm donsjack (“snugpack”) gekregen dus dat helpt enorm, maar toch. Vermakelijk is het ook om te zien hoe er toch altijd weer lui uit diverse landen zijn die nog nooit sneeuw hebben gezien en met verbazing op hun gezicht rondlopen en als kleine kinderen met elkaar op de foto gaan.
Dinsdag was het oudjaarsdag en hoewel het inmiddels mijn derde keer is dat ik de jaarwisseling ver weg ergens in het buitenland meemaak went het nooit. Omdat je ’s ochtends gewoon naar je werk gaat heb je eigenlijk helemaal niet het gevoel dat je op de drempel van weer een nieuw jaar staat. Ook het ontbreken van vuurwerk (gelukkig maar!) en het al knallend rondlopen van groepjes jongelui helpt er aan mee dat je net niet dat speciale jaarwisseling gevoel hebt. Pas toen ’s middags de mannen van de “Brigade Speciale Beveiligingsopdrachten” (het NLDse Close Protection Team wat hier is om de Senior Civilian Representative te beveiligen) begonnen met het bakken van de oliebollen kwam de oud- en nieuw stemming er een beetje in. Heerlijk! En omdat ik vanwege de griep toch al een behoorlijk jasje had uitgedaan kon ik me wel een paar extra bolletjes veroorloven (vond ikzelf). Wat overigens dat speciale gevoel ook een beetje terugbracht was dat ik met wat kunst en vliegwerk, en ondanks mijn toch best wel beperkte IT-kennis, het voor elkaar kreeg dat ik met behulp van het internet op mijn NATO Unclassified computer en twee boxjes naar de Top 2000 op Radio 2 kon luisteren! Waarschijnlijk niet helemaal legaal (het streamen van beeld / geluid is eigenlijk niet toegestaan) maar voor die paar uurtjes? ’s Avonds was er een uitstekende (gecaterde!) gezamenlijke maaltijd in de NLDse huiskamer met aansluitend een nieuwjaarstoespraak door onze Senior National Representative (SNR) gevolgd door een (oude) Nieuwjaarsconference van über ADHD’er Jochem Myer (je wordt al moe als je naar de man kijkt) en toen begon het toch wel behoorlijk op een gezellige jaarwisseling te lijken. Voor de zekerheid ’s middags maar vast even met Loesje gefacetimed omdat deze de jaarwisseling bij de Family Le Grand ging doorbrengen en ik al op 1 oor zou liggen als het in Nederland 00.00u was (en wij hier dus al 3,5 uur verder zouden zijn). In de Sporthal was door de Amerikaanse MWA (Moral & Welfare Activities) een New Year Party georganiseerd maar uit de verhalen van onze korporaals die even waren wezen kijken bleek dat in elk geval niet “the place to be”. En zo werd het dus 00.00u, werd er getoast met appelcider, bleef het opvallend rustig (geen vuurwerk) en was iedereen ca. 15 min later toch wel zo’n beetje verdwenen naar zijn / haar eigen kamer om te kijken of er nog even contact kon worden gemaakt met het thuisfront. In mijn geval lukte dat prima en had ik gewoon (oh wonder der techniek) zoon Martijn op de facetime terwijl hij op straat liep op weg naar de fam. Le Grand. Daar aangekomen nog even met Loesje en alle anderen gesproken en toen toch maar lekker gaan slapen. Moest nog wel even denken aan het enorme contrast tussen nu en de tijd dat ik nog verkering met Loesje had en onze brieven van en naar Libanon ca. 3 weken onderweg waren.
Toen ik de volgende ochtend om 09.35, dus wat later dan gebruikelijk, op het werk kwam stond de televisie aan, alle Amerikanen er voor, en had ik net het aftellen op Times Square in New York gemist (het is daar 9 en een half uur later). Ook wel weer apart. Na een beetje te hebben aangeklungeld was het om 12.30u verzamelen bij de NSE om vervolgens in optocht naar de Amerikaanse Ambassade te wandelen alwaar wij gebruik mochten maken van het zwembad voor de traditionele (door UNOX gecertificeerde en gesponsorde) Nieuwjaarsduik! Na eerst de (in onze NLDse ogen althans) overdreven Amerikaanse security te hebben moeten ondergaan liepen we onder begeleiding van 4 Amerikanen over het uitgestrekte Ambassade terrein en trokken we de eerste voorzichtige conclusie dat de diplomaten het hier niet slecht hadden! Een gemiddeld vakantieressort kon hier een puntje aan zuigen. Toen we uiteindelijk op de plek aankwamen waar de duik moest worden uitgevoerd vielen we helemaal om van verbazing, wat bleek; een super mooi VERWARMD zwembad (met een grote opblaas tent er over heen) met alles er op en er aan. Snel het trainingspak uit, de UNOX muts op en onder het motto “wie het laatst in het het water ligt is een homofiel” was de Nieuwjaarsduik 2014 een feit! Heerlijk kan ik u melden. Wat een genot om midden in Kabul met een buitentemperatuur van -2 baantjes te trekken in een heerlijk verwarmd overdekt zwembad (foto’s). Jammer genoeg komt aan alles een eind en dus werd er na een veel te korte tijd het sein “aankleden” gegeven. Na snel een kop warme chocolademelk te hebben gedronken gingen we weer terug naar de NSE omdat daar de UNOX erwtensoep met rookworst al dampend op ons stond te wachten. Kortom een perfect begin van het nieuwe jaar.
De rest van de week stond in het teken van het voorbereiden van de terugkeer van de Deense Generaal maandag as. en het Hand-Over-Take-Over (HOTO) programma. Over 4 dagen komt mijn opvolger dus er moet een kamer worden geregeld, pasjes en computeraccounts moeten worden voorbereid etc. etc. Er zijn nog maar 20 dagen te gaan en u heeft dus nog maar 3 verhaaltjes (deze niet inbegrepen) van mij te goed. Het besef dat ook deze uitzending weer bijna voorbij is begint nu toch wel een beetje door te dringen. Lieve mensen, tot de volgende week en omdat de meesten waarschijnlijk maandag weer moeten beginnen; geniet nog even lekker van het vrije weekend! Groeten, HJ