Op Patrouille!

De eerste week van het Nieuwe Jaar zit er op en zo langzamerhand komt het einde van de uitzending steeds meer in zicht. Ik betrap mezelf er op dat ik elke dag wel een keertje op mijn “motivator” kijk en het getal (op dit moment nog 25.21 dagen) wat ik dan te zien krijg geeft me wel een blij gevoel (misschien dat het daarom ook “motivator” heet?). In de online Telegraaf las ik deze week de discussie over wie namens Nederland bij de Openingsceremonie van de Olympische Spelen de vlag mag dragen en toen besefte ik dat ik ten tijde van die plechtigheid gewoon thuis op de bank zit. Ook krijgen we de eerste informatie over de “re-deployment” (je kent dat wel; wanneer bagage inleveren, welke labels, hoe en wanneer we van hier naar KAIA verplaatsen, wanneer de wapens inleveren etc.) kortom allemaal indicaties dat het moment van “end of tour” nadert. Maar tot dat moment moet er uiteraard nog gewoon gewerkt worden.
Het hoogtepunt van de afgelopen week was toch wel de voetpatrouille die ik op zondag met de Macedonische Force Protection eenheid heb meegelopen (zie foto’s). Op verschillende dagen (en tijdstippen) lopen de Force Protection eenheden die het HQ bewaken ook voetpatrouiles buiten de poort om zo de aanwezigheid van ISAF te tonen en om een beetje rond te kijken in de stad of er nog verdachte zaken gebeuren. Ook is het de bedoeling om hier en daar een praatje met de bevolking te maken. Op basis van vrijwilligheid nemen ze af en toe ook anderen mee en omdat ik Kabul alleen nog maar vanuit de auto of vanuit de lucht had gezien leek het me, hoewel niet zonder gevaar, ook wel interessant om de stad eens te voet te bekijken. In mijn geval bestond de patrouille uit 8 Macedoniers, 1 Sergeant van het US Marine Corps (op het DOS bureau is hij mijn linker buurman en een ontzettend aardige vent wiens gezin in Japan woont) en ondergetekende. Om 08.00 uur was de Briefing. Wat de route was, wie waar moest lopen, codewoorden, wat te doen als er op ons geschoten werd etc. etc. Allemaal “basic Infanterie dingetjes” en voor mij als Infanterist natuurlijk gesneden koek en hoewel het wel allemaal een beetje was weggezakt kwam de kennis toch vrij snel weer bovendrijven. Alleen de patrouille commandant sprak een beetje gebrekkig Engels maar gelukkig was er ook een Afghaan die als tolk meeging. En toen was het moment daar dat we de veilige omgeving van het HQ verlieten en op pad gingen. Het eerste stuk was nog in de “green-zone”, dus allemaal roadblocks en checkpoints en behoorlijk veilig maar toen we eenmaal het laatste checkpoint achter ons hadden gelaten en we dus gewoon op straat liepen was het toch wel eventjes een rare gewaarwording. Omdat ik vanwege mijn lengte overal boven uit stak was er al snel een groep kinderen die een stukje met me meeliep en nadat we een praatje hadden gemaakt met de eigenaar van een “vis restaurant” begon ik me al aardig op mijn gemak te voelen. Ik begreep van mijn bureaugenoot, die steeds ongeveer 15 meter achter mij liep, dat alle Afghanen mij vanwege mijn lengte nawezen als ik voorbijliep. Bijna allemaal vriendelijke mensen die “Saleem Aleikum” roepen en dan hun hand op het hart leggen. Als je die groet dan op dezelfde wijze beantwoord beginnen ze te lachen en steken ze de duim op. Ook wordt je heel vaak door mensen gevraagd om een kop “Chai” (thee) te komen drinken. Helaas is daar geen tijd voor. Uiteraard zijn er ook die je minder vriendelijk aankijken maar als je dan gewoon vriendelijk blijft kijken lopen ze gewoon door. Wat een belevenis! En wat een contrasten ook. Rijk en arm leven hier letterlijk naast elkaar. Vrachtwagens met de laadbak helemaal volgepropt met arbeiders maar ook hele luxe mercedessen. Een enorme villa met private security op de stoep en op nog geen vijf meter een enorme berg vuilnis met in het midden iemand die op een klein vuurtje iets wat lijkt op een soort van maaltijd probeert klaar te maken. Mensen die hun auto wassen in de rivier (wat in mijn ogen een absoluut zinloze bezigheid is want na 10 meter te hebben gereden zit ie toch weer onder het stof). Best wel luxe winkelcentra, maar ook hele kleine golfplaten hutjes die als winkeltjes dienen. Slagers waar het vlees aan een paar haken voor het raam hangt en ga zo maar door. Na een half uur te hebben gelopen vergeet je eigenlijk een beetje de onveiligheid en kom je ogen en oren te kort voor alle indrukken. Ook de geuren zijn af en toe erg “aanwezig” als je begrijpt wat ik bedoel. Na een kleine 2 uur patrouilleren kwamen we weer aan bij ons kamp, werd er op mijn verzoek nog een groepsfoto gemaakt, volgde een “De-briefing” en zat het hele patrouille avontuur er al weer op. Een hele ervaring rijker en ik ben blij dat ik het heb meegemaakt. Het respect voor de collega’s die in Uruzgan onder een veel hogere dreiging dagelijks dit soort patrouilles moeten uitvoeren is bij mij dan ook enorm gestegen.
De rest van de week werd er op het hoofdkwartier enorm hard gewerkt om de Force Flow in goede banen te leiden. Ook het voorbereiden van de grote Afghanistan Conferentie, die op 28 januari in London wordt gehouden, vergt de nodige inspanning en afstemming. Belangrijke – en erg ingewikkelde - onderwerpen als Transition (hoe, wanneer en op grond van welke overwegingen geven we het Bestuur over dit land tzt terug aan de Afghanen, voor veel landen die troepen leveren wordt dit ook wel ten onrechte als exit strategy gezien), Reintegration / Reconcaliation (zeg maar het toe staan dat de Taliban de wapens neerlegt en weer wordt opgenomen in de Afghaanse samenleving) en natuurlijk zaken als het beperken van “Civilian Casualties” (ook wel CIVCAS), een punt wat door President Karzai zeker tijdens de London Conference ter sprake zal worden gebracht. Ook het nieuwe Afghaanse Cabinet wat nog steeds niet is gekozen (het Parliament heeft 17 kandidaten voor diverse posten afgewezen en dus moet Karzai morgen voor een 2e ronde met 17 nieuwe kandidaten op de proppen komen) en de mogelijke Provinciale verkiezingen die mogelijk in mei zullen worden gehouden maakt dat we ook in onze laatste periode hier behoorlijk van de straat zijn.
Een andere, niet onbelangrijke, gebeurtenis deze week was dat tot mijn grote verassing mijn Amerikaanse (inmiddels ex-) kamergenoot gisteravond aankondigde dat hij ging verhuizen. Sinds vanochtend is hij dan ook vertrokken naar een ander gebouw en heb ik vanavond dus naar alle waarschijnlijkheid het rijk voor mij alleen. De reden is dat de containerconstructie waar ik sinds het begin van de uitzending in slaap al geruime tijd op de zwarte lijst staat. Er is een veiligheidsonderzoek gehouden en ons gebouw kwam daarbij als uiterst onveilig naar voren. Niet alleen hebben wij geen “blast wall” en ook geen “HESCO’s” (een soort van constructie van enorme zandzakken) om ons heen, maar ook liggen we bijna direct aan de straat. Dus als er iets van een auto met explosieven tegen de muur wordt geparkeerd dan zijn wij in het Lancashire gebouw zeg maar behoorlijk het haasje en blijft er niet veel van ons over. Ook het gooien van een handgranaat is een serieuze optie en iets waartegen we niet zijn beschermd. Reden genoeg dus om de constructie af te breken en elders weer op te bouwen. Ze laten het gebouw langzaam “leeglopen”, er komen in principe geen nieuwe bewoners meer in, en wij mogen blijven zitten tot we begin februari naar huis gaan. Al met al een prima ontwikkeling dus, want niet alleen snurkte mijn Amerikaanse vriend behoorlijk, belangrijker is dat ik waarschijnlijk tot het einde van de uitzending een kamertje voor me alleen heb! Wat een luxe!! (en wat een geluk)
Tot slot kan ik melden dat mijn Canadese baas (de echte DOS dus) gelukkig vanochtend, weliswaar na een enorme vertraging, weer is teruggekeerd van zijn 2e verlof. Aan de ene kant jammer want nu kan ik dus niet meer zoveel van die interessante vergaderingen bijwonen en hoef ik ook niet meer 3 keer in de week in de grote Commanders Update Briefing een verhaal te houden. Aan de andere kant hoef ik nu ook niet meer de verslagen te maken en kan ik, nog veel belangrijker, volgende week mee op een werkbezoek aan Tarin Kohwt en Kandahar. Iets waar ik me behoorlijk op verheug en waardoor ik de gelegenheid krijg om te zien hoe de Nederlandse collega’s in Uruzgan leven en werken. In de volgende update zal ik verslag doen van mijn avonturen in Zuid-Afghanistan.
Vanmiddag weer het traditionele Nederlandse spin-uurtje “ondergaan”. Jeroen, als je dit leest; Rial heeft het prima gedaan! Heb nooit geweten dat je ook kon spinnen op Andre van Duin’s carnavallied “De warme balletjes van de Koningin” (zal wel te maken hebben met de Brabantse roots van Rial) Even voor de lezers die de draad nu volledig kwijt zijn; Jeroen was onze sportinstructeur maar is deze week naar huis gegaan en dus moest iemand hem vervangen tijdens het spin uurtje op vrijdag. Rial is een korporaal van ons Hoofdkwartier in Munster, hij heeft de handdoek opgepakt en ik moet zeggen, complimenten. Lekker gezweet en goed kapot! Heerlijk!
Lieve mensen, dat was het weer voor deze week. Ik ga nog even een bakkie doen in de Nederlandse huiskamer, Loesje bellen en daarna lekker een filmpje kijken in mijn “eigen” containertje! Tot volgende week vrijdag,
HJ