Also we niet zijn weggeweest!
Blijf op de hoogte en volg Henk-Jan
26 Juli 2013 | Afghanistan, Kabul
Lieve lezers en nog veel lievere lezeressen,
Zoals inmiddels wel bekend ben ik de komende maanden weer op uitzending naar Kabul, Afghanistan. Zelfde plek als ruim 3 jaar geleden alleen compleet ander werk (daarover later meer). Omdat een aantal trouwe lezers er om vroegen, en omdat ik het zelf stiekem ook wel leuk vindt heb ik besloten om toch maar weer een blog bij te gaan houden. Ik zal opnieuw proberen om op vrijdag - low ops day - een verhaaltje over mijn belevenissen te plaatsen. Hier dan maar meteen de eerste .... (het is tenslotte vrijdag).
Na een super gezellige uitzwaai borrel (Annemie, Margit, Peter & Gerard enorm bedankt voor het geweldige boek! Heb het inderdaad in 1x uitgelezen), een paar fijne zomeravonden met een wijntje in de tuin was het afgelopen donderdag dan zo ver. Omdat de vertrekdata en tijden een aantal keren waren gewijzigd kon Loes mij helaas niet wegbrengen naar Munster omdat ze moest werken. Deze taak werd prima door Martijn & Lotti overgenomen (foto). Na een lange busreis, een tijdje lamballen in de vertrekhal was het eindelijk zo ver en vertrokken we met maar 20 pax in een hele grote C17 transportvliegtuig (foto’s) voor een directe vlucht van ca. 7 uur naar Kabul. Bijna iedereen had een hele rij van 5 stoelen ter beschikking en dus kon er languit geslapen worden. Heerlijk voor iemand met lange benen zoals ik. Na touchdown op Kabul International Airport (KAIA) om 05.30u local time (het is hier 2.5 uur later) was er een keurig ontvangst, werden de geweren, pistolen, munitie en kogelwerende vesten uitgereikt en kon ons kleine groepje door een close protection team naar het HQ in de green zone in het centrum van Kabul worden vervoerd. Wat mij onmiddellijk opviel toen we door de straten reden was de duidelijk zichtbare toename van het aantal winkeltjes, de reclame posters langs en over de weg (Kabul heeft 4G, jawel!), de sterk verbeterde kwaliteit van de wegen, de in aanbouw zijnde grote flatgebouwen etc. etc. Al met al iets waar ik toch een blij gevoel van kreeg! Misschien zijn al die offers dan uiteindelijk toch niet helemaal voor niets geweest?
Het binnenrijden van het HQ voelde een beetje als “thuiskomen”. Klinkt misschien een beetje raar maar er was veel herkenning. De Nederlandse NSE, de drukte, de geur alles kwam weer terug. Toch was er ook veel veranderd in die ruim 3 jaar. Een compleet nieuw stenen Dining Facility (DFAC) gebouw en, nog veel belangrijker, die sippe, stinkende en sterk verouderde slaapcontainers waren bijna allemaal verdwenen. Een aantal grote en uiterst moderne stenen slaapgebouwen (drie verdiepingen en alles beschermend) was er voor in de plaats gekomen! Een prima kamertje met fonkel nieuw meubilair en een prima internet verbinding maakt het leven de komende maanden in elk geval een stuk dragelijker. Wel nog met een collega (in mijn geval een NLDse overste uit Munster die dezelfde periode gaat, dus er hoeft niet te worden gewisseld van roommate), een mens kan niet alles hebben.
Na de nodige plichtplegingen maar eens de nieuwe werkplek opgezocht. Prima bureautje, leuk team van ongeveer 25 personen (wel erg Amerikaans gedomineerd, ik ben de enige Nederlander) en een interessante en uitdagende baan, dus dat gaat ook wel lukken. Meer hierover in de volgende verhalen.
Lieve mensen het kaarsje gaat langzaam uit. Het was tenslotte een lange reisdag, meteen gevolgd door een intensieve eerste werkdag met toch veel nieuwe indrukken en veel informatie en ook het leven op ca. 1800 meter heeft duidelijk invloed op je lichaam. Kortom, genoeg voor vandaag. Volgende week is er weer een verhaal. Ik kruip onder de douche en daarna onder mijn FC Twente dekbedje!
Pas goed op elkaar, zal ik het hier ook doen.
Groeten, HJ
Zoals inmiddels wel bekend ben ik de komende maanden weer op uitzending naar Kabul, Afghanistan. Zelfde plek als ruim 3 jaar geleden alleen compleet ander werk (daarover later meer). Omdat een aantal trouwe lezers er om vroegen, en omdat ik het zelf stiekem ook wel leuk vindt heb ik besloten om toch maar weer een blog bij te gaan houden. Ik zal opnieuw proberen om op vrijdag - low ops day - een verhaaltje over mijn belevenissen te plaatsen. Hier dan maar meteen de eerste .... (het is tenslotte vrijdag).
Na een super gezellige uitzwaai borrel (Annemie, Margit, Peter & Gerard enorm bedankt voor het geweldige boek! Heb het inderdaad in 1x uitgelezen), een paar fijne zomeravonden met een wijntje in de tuin was het afgelopen donderdag dan zo ver. Omdat de vertrekdata en tijden een aantal keren waren gewijzigd kon Loes mij helaas niet wegbrengen naar Munster omdat ze moest werken. Deze taak werd prima door Martijn & Lotti overgenomen (foto). Na een lange busreis, een tijdje lamballen in de vertrekhal was het eindelijk zo ver en vertrokken we met maar 20 pax in een hele grote C17 transportvliegtuig (foto’s) voor een directe vlucht van ca. 7 uur naar Kabul. Bijna iedereen had een hele rij van 5 stoelen ter beschikking en dus kon er languit geslapen worden. Heerlijk voor iemand met lange benen zoals ik. Na touchdown op Kabul International Airport (KAIA) om 05.30u local time (het is hier 2.5 uur later) was er een keurig ontvangst, werden de geweren, pistolen, munitie en kogelwerende vesten uitgereikt en kon ons kleine groepje door een close protection team naar het HQ in de green zone in het centrum van Kabul worden vervoerd. Wat mij onmiddellijk opviel toen we door de straten reden was de duidelijk zichtbare toename van het aantal winkeltjes, de reclame posters langs en over de weg (Kabul heeft 4G, jawel!), de sterk verbeterde kwaliteit van de wegen, de in aanbouw zijnde grote flatgebouwen etc. etc. Al met al iets waar ik toch een blij gevoel van kreeg! Misschien zijn al die offers dan uiteindelijk toch niet helemaal voor niets geweest?
Het binnenrijden van het HQ voelde een beetje als “thuiskomen”. Klinkt misschien een beetje raar maar er was veel herkenning. De Nederlandse NSE, de drukte, de geur alles kwam weer terug. Toch was er ook veel veranderd in die ruim 3 jaar. Een compleet nieuw stenen Dining Facility (DFAC) gebouw en, nog veel belangrijker, die sippe, stinkende en sterk verouderde slaapcontainers waren bijna allemaal verdwenen. Een aantal grote en uiterst moderne stenen slaapgebouwen (drie verdiepingen en alles beschermend) was er voor in de plaats gekomen! Een prima kamertje met fonkel nieuw meubilair en een prima internet verbinding maakt het leven de komende maanden in elk geval een stuk dragelijker. Wel nog met een collega (in mijn geval een NLDse overste uit Munster die dezelfde periode gaat, dus er hoeft niet te worden gewisseld van roommate), een mens kan niet alles hebben.
Na de nodige plichtplegingen maar eens de nieuwe werkplek opgezocht. Prima bureautje, leuk team van ongeveer 25 personen (wel erg Amerikaans gedomineerd, ik ben de enige Nederlander) en een interessante en uitdagende baan, dus dat gaat ook wel lukken. Meer hierover in de volgende verhalen.
Lieve mensen het kaarsje gaat langzaam uit. Het was tenslotte een lange reisdag, meteen gevolgd door een intensieve eerste werkdag met toch veel nieuwe indrukken en veel informatie en ook het leven op ca. 1800 meter heeft duidelijk invloed op je lichaam. Kortom, genoeg voor vandaag. Volgende week is er weer een verhaal. Ik kruip onder de douche en daarna onder mijn FC Twente dekbedje!
Pas goed op elkaar, zal ik het hier ook doen.
Groeten, HJ
-
26 Juli 2013 - 19:25
Eric Rutten:
Hoi Henk,
Gelukkig een goede reis gehad en dan is het kopje van de uitzending er al weer af.
Ik hoop dat je een goede tijd hebt en zie uit naar je verslagen.
Groeten uit een (ook) warm Griekenland
Ook van Jacq natuurlijk -
26 Juli 2013 - 20:18
Jan En Suze:
Hoi Henk,
Fijn dat je goed bent aangekomen in Kabul.We hebben je verslag met grote interesse gelezen. De foto's waren ook indrukwekkend.Henk pas goed op jezelf tot de volgende keer. Groeten uit Duiven van Jan en Suze -
26 Juli 2013 - 21:49
Paul:
Hi Henk-Jan,
Mooi verhaal; het is idd net of de tijd stil heeft gestaan. Time flies zoals men zegt dus voor je het weet zit deze tour er ook weer op. Tot volgende week en pas goed op jezelf.
Paul. -
26 Juli 2013 - 23:46
Gert-Jan:
Ha Broer,
Tsjonge ik had me niet gerealiseerd dat de vorige uitzending alweer bijna 3 jaar terug is. Ook deze reactie wordt nu geschreven op een tablet. Dat was 3 jaar geleden ook nog geen gemeengoed....m.a.w. de tijd staat daadwerkelijk niet stil. Fijn dat je goed bent overgekomen. We kijken weer uit naar al je verhalen. Ondanks dat alles er beter uit ziet, doe voorzichtig. De mannen in jurken zijn nog steeds niet allemaal even vriendelijk.
Succes met je werk. Groeten van de familie uit Soest. -
02 Augustus 2013 - 02:23
Marieke:
Hi HJ,
Fijn te horen dat je veilig bent aangekomen en leuk dat je weer aan t bloggen bent! Wij zijn net terug uit Cuba. Mooi land, heerlijke cocktails...erg slecht eten. Lloyd vond dat niet zo erg, skinny minny als hij is, maar je begrijpt dat dit kleine bourgondische vreetzakje erg teleurgesteld was. Ze geloven niet in sauzen en frituren als in soja olie...DE HORROR!! Gelukkig maakte de rum n hoop goed :-) Wij zijn nu aan t genieten van onze jetlag en zijn erg blij dat jij onze.midnight entertainment verzorgd met je eerste blog entree. Fijn te horen dat r n hoop ten positieve is verandert en dat je een beter bunk hebt! We kijken uit naar de rest van je verhalen. Wanneer kom je weer naar huis? Keep Safe!! Xx Marieke & Lloyd
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
