Een week vol afwisseling
Door: webmaster
Blijf op de hoogte en volg Henk-Jan
09 Oktober 2009 | Afghanistan, Kabul
Hallo familie, vrienden en andere geinteresseerden. Hier dan weer de wekelijkse vrijdag update van mijn belevenissen op het HQ ISAF in Kabul.
Zoals de titel al doet vermoeden was het een week vol afwisseling. Op zaterdag 03 oktober was het groot feest voor de Duitsers. De Day of the German Reunification (zoals het hier werd genoemd). 'S ochtends bij het ontbijt was de hele eetzaal versierd met Duitse vlaggetjes, er waren Duitse servetten met foto's van "grote" Duitsers (Beckenbauer, je kent ze wel) en stond er Weisswurst mit Senf und Pretzl op het menu. 'S middags gaf het Knodels en nog een paar andere typisch Duitse gerechten en bij het avondeten de onvermijdelijke Sauerkraut mit Eisbein. Als klap op de vuurpijl was er nog een mini Zapfenstreich in de tuin waarbij door het Muziekkorps van de Afghaanse National Army samen met een, speciaal voor deze gelegenheid ingevlogen, Duits Militair Muziekkorps diversen militaire marsen werden gespeeld. Best een belevenis als je een Afghaans muziekkorps "Alte Kameraden" hoort spelen! Dit alles was natuurlijk volgens goede Duitse traditie opgeleukt mat brandende fakkels hetgeen het geheel in de donkere Afghaanse avond een bijzondere tintje gaf.
Daarna was het de dag van de Commanders Conference. Iets waar ik bijna slapeloze nachten van kreeg omdat de gastenlijst (en dus ook het seating plan voor de ongeveer 150 distinguished visitors) bijna met het uur veranderde. Dan kwam de Afghaanse Minister van Defensie weer wel en het volgende moment weer niet. Ook het verplaatsingsplan van de baas en wie er allemaal bij hem in de helikopter mocht zitten (en uiteraard vooral wie niet) was een leuke uitdaging. Al met al kwam alles toch op z'n pootjes terecht en was iedereen uiteindelijk heel tevreden. Een belangrijke lessons learned was in elk geval dat je moet proberen om Afghaanse Legerkorps Commandanten een gereguleerde spreektijd te geven (tenminste als je wilt dat de conferentie volgens de agenda verloopt, als je begrijpt wat ik bedoel)
Daarna werd het weer bittere ernst. Eerst het incident in Nuristan (een absolute uithoek in het oosten van dit land waar nog geen berggeit een fatsoenlijk bestaan kan opbouwen). Op een FOB (Forward Operating Base) werd een aldaar gelegerde Amerikaanse eenheid bijna volledig onder de voet gelopen door een gecoordineerde actie van pak hem beet 200 Insurgents (de naam die hier wordt gebruikt voor de taliban strijders) Ze waren al door het prikkeldraad heen gebroken en het had niet veel gescheeld of de post was gevallen. Met man en macht (Apaches, Close Air Support en zelfs het invliegen van verse troepen) kon dit worden voorkomen maar de prijs was hoog. 8 Amerikanen gesneuveld en een paar dozijn gewonden.
Gisteren in de dagelijkse ochtendbriefing was het weer raak. Tijdens de briefing was er duidelijk zichtbare paniek bij het Nationale Coordinatie Centrum van de Afghaanse Politie (wij kunnen dit zien omdat iedereen is verbonden dmv Video Tele Conferentie - ook wel VTC). Wat bleek, er had zich zojuist weer zo'n idioot opgeblazen in een auto vlak voor het Afghaanse Ministerie van Binnenlandse zaken (maar een paar km hier vandaan). Weer 18 onschuldige burgers omgekomen en ook wederom een hele massa gewonden. Toch raar als je meteen nadat de bom is afgegaan live beelden op een groot scherm gepresenteerd krijgt. Er hangt hier nl. al tijden een grote ballon, een soort van zeppelin, boven Kabul die alles in het hele dorp in de gaten houdt. De moderne manier van oorlogvoeren zal ik maar zeggen.
Tenslotte was er vandaag in de tuin opnieuw een memorial service voor omgekomen militairen die op onze basis werkzaam waren. Het betrof 2 van de 2 weken geleden omgekomen Italianen. Speciaal hiervoor was er een belangrijke geestelijke (kardinaal of zoiets) ingevlogen en hij ging voor in een buitengewoon stijlvolle dienst. Hoewel het allemaal in het Italiaans werd gedaan was het voor alle aanwezigen pijnlijk duidelijk waar het allemaal om ging. Daar hoefde je geen Italiaans voor te hebben gestudeerd. En het raakt je toch elke keer weer als je grote stoere militairen, volwassen kerels, in dit geval waarschijnlijk de meest close vrienden uit de eenheid waar de gesneuvelden toebehoorden, in tranen steun bij elkaar ziet zoeken. Op zo'n moment realiseer je je maar al te goed dat we hier nog een lange weg te gaan hebben in dit land, maar tegelijkertijd realiseer je je ook dat als niemand het doet het helemaal nooit meer goed gaat komen.
Een lichtpuntje was het weer open gaan van de wekelijkse bazaar. Deze was ongeveer 2 maanden niet gehouden vanwege de bomaanslag op onze hoofdpoort. Als je dan weer die handelaren ziet met hun kraampjes, maar vooral de kinderen die er in grote getale omheen zwerven, dan krijg je toch wel weer een goed gevoel en hoop je dat alle inspanningen van alle landen die hier hun steentje op welke manier dan ook bijdragen uiteindelijk niet voor niets is geweest.
Met deze filosoferende woorden sluit ik af. Ik wens iedereen een geweldige weekend en ik zal zelf, hoewel we hier geen weekend kennen, proberen zondagochtend eens een uurtje uit te slapen.
Pas goed op elkaar dan zal ik dat hier ook doen. Groetjes HJ.
Zoals de titel al doet vermoeden was het een week vol afwisseling. Op zaterdag 03 oktober was het groot feest voor de Duitsers. De Day of the German Reunification (zoals het hier werd genoemd). 'S ochtends bij het ontbijt was de hele eetzaal versierd met Duitse vlaggetjes, er waren Duitse servetten met foto's van "grote" Duitsers (Beckenbauer, je kent ze wel) en stond er Weisswurst mit Senf und Pretzl op het menu. 'S middags gaf het Knodels en nog een paar andere typisch Duitse gerechten en bij het avondeten de onvermijdelijke Sauerkraut mit Eisbein. Als klap op de vuurpijl was er nog een mini Zapfenstreich in de tuin waarbij door het Muziekkorps van de Afghaanse National Army samen met een, speciaal voor deze gelegenheid ingevlogen, Duits Militair Muziekkorps diversen militaire marsen werden gespeeld. Best een belevenis als je een Afghaans muziekkorps "Alte Kameraden" hoort spelen! Dit alles was natuurlijk volgens goede Duitse traditie opgeleukt mat brandende fakkels hetgeen het geheel in de donkere Afghaanse avond een bijzondere tintje gaf.
Daarna was het de dag van de Commanders Conference. Iets waar ik bijna slapeloze nachten van kreeg omdat de gastenlijst (en dus ook het seating plan voor de ongeveer 150 distinguished visitors) bijna met het uur veranderde. Dan kwam de Afghaanse Minister van Defensie weer wel en het volgende moment weer niet. Ook het verplaatsingsplan van de baas en wie er allemaal bij hem in de helikopter mocht zitten (en uiteraard vooral wie niet) was een leuke uitdaging. Al met al kwam alles toch op z'n pootjes terecht en was iedereen uiteindelijk heel tevreden. Een belangrijke lessons learned was in elk geval dat je moet proberen om Afghaanse Legerkorps Commandanten een gereguleerde spreektijd te geven (tenminste als je wilt dat de conferentie volgens de agenda verloopt, als je begrijpt wat ik bedoel)
Daarna werd het weer bittere ernst. Eerst het incident in Nuristan (een absolute uithoek in het oosten van dit land waar nog geen berggeit een fatsoenlijk bestaan kan opbouwen). Op een FOB (Forward Operating Base) werd een aldaar gelegerde Amerikaanse eenheid bijna volledig onder de voet gelopen door een gecoordineerde actie van pak hem beet 200 Insurgents (de naam die hier wordt gebruikt voor de taliban strijders) Ze waren al door het prikkeldraad heen gebroken en het had niet veel gescheeld of de post was gevallen. Met man en macht (Apaches, Close Air Support en zelfs het invliegen van verse troepen) kon dit worden voorkomen maar de prijs was hoog. 8 Amerikanen gesneuveld en een paar dozijn gewonden.
Gisteren in de dagelijkse ochtendbriefing was het weer raak. Tijdens de briefing was er duidelijk zichtbare paniek bij het Nationale Coordinatie Centrum van de Afghaanse Politie (wij kunnen dit zien omdat iedereen is verbonden dmv Video Tele Conferentie - ook wel VTC). Wat bleek, er had zich zojuist weer zo'n idioot opgeblazen in een auto vlak voor het Afghaanse Ministerie van Binnenlandse zaken (maar een paar km hier vandaan). Weer 18 onschuldige burgers omgekomen en ook wederom een hele massa gewonden. Toch raar als je meteen nadat de bom is afgegaan live beelden op een groot scherm gepresenteerd krijgt. Er hangt hier nl. al tijden een grote ballon, een soort van zeppelin, boven Kabul die alles in het hele dorp in de gaten houdt. De moderne manier van oorlogvoeren zal ik maar zeggen.
Tenslotte was er vandaag in de tuin opnieuw een memorial service voor omgekomen militairen die op onze basis werkzaam waren. Het betrof 2 van de 2 weken geleden omgekomen Italianen. Speciaal hiervoor was er een belangrijke geestelijke (kardinaal of zoiets) ingevlogen en hij ging voor in een buitengewoon stijlvolle dienst. Hoewel het allemaal in het Italiaans werd gedaan was het voor alle aanwezigen pijnlijk duidelijk waar het allemaal om ging. Daar hoefde je geen Italiaans voor te hebben gestudeerd. En het raakt je toch elke keer weer als je grote stoere militairen, volwassen kerels, in dit geval waarschijnlijk de meest close vrienden uit de eenheid waar de gesneuvelden toebehoorden, in tranen steun bij elkaar ziet zoeken. Op zo'n moment realiseer je je maar al te goed dat we hier nog een lange weg te gaan hebben in dit land, maar tegelijkertijd realiseer je je ook dat als niemand het doet het helemaal nooit meer goed gaat komen.
Een lichtpuntje was het weer open gaan van de wekelijkse bazaar. Deze was ongeveer 2 maanden niet gehouden vanwege de bomaanslag op onze hoofdpoort. Als je dan weer die handelaren ziet met hun kraampjes, maar vooral de kinderen die er in grote getale omheen zwerven, dan krijg je toch wel weer een goed gevoel en hoop je dat alle inspanningen van alle landen die hier hun steentje op welke manier dan ook bijdragen uiteindelijk niet voor niets is geweest.
Met deze filosoferende woorden sluit ik af. Ik wens iedereen een geweldige weekend en ik zal zelf, hoewel we hier geen weekend kennen, proberen zondagochtend eens een uurtje uit te slapen.
Pas goed op elkaar dan zal ik dat hier ook doen. Groetjes HJ.
-
09 Oktober 2009 - 17:11
GJ:
Tsjong Henk-Jan, het begint zo langzamerhand op een spannend jongensboek te lijken. Mocht defensie nu helemaal inkrimpen dan is er voor jou nog altijd een glansrijke carriëre als schrijver weggelegd. Elke vrijdag zit ik weer met spanning te wachten op de volgende episode van "Henk in Afghanistan". 't Is dat je verhalen niet alleen op 'primetime' gelezen kunnen worden anders zou Gooise Vrouwen een geduchte concurrent hebben.
Hou je taai en pas goed op jezelf.
groet van je broertje en de hele soesterse clan -
09 Oktober 2009 - 18:28
Ewald:
Hoi henk-Jan. Het was voor jou inderdaad een week vol afwisselingen. Niet te geloven. Ik heb al eerder gezegd dat ik diep respect heb en dat neemt per week alleen maar toe. Het beloofde overtek is bij Loes afgegeven en zal binnenkort wel aankomen, ben benieuwd naar de foto. Als je terug bent kunnen we hopelijk een keertje golfen, want geloof het of niet, morgen beginnen we met de eerste les voor het GVB. Ik houd je op de hoogte en wens je sterkte. Groet Ewald -
09 Oktober 2009 - 18:52
Ineke Westerbeek:
hoy HJ,
Natuurlijk wensen wij jou als eerste dat extra uurtje slaap toe. Dat heb je ondertussen wel verdiend. Na een afwisselende week met ups en downs kun je misschien wel even een ander bericht tot je nemen. Gé en ik hebben afgelopen weekeinde een Horeca Golf toernooi "moeten" spelen op Spiegelven in Genk.
Het toernooi zou op zondag starten, maar Gé en ik zijn op zaterdag al vertrokken naar Genk. Nee, niet om de baan al te verkennen, maar om op zondagochtend een uurtje langer te kunnen slapen. OP zondagochtend kwamen alle horeca mensen bijeen in het clubhuis. Velen waren al om "voor hun vroege tijdstip" 07.00 uur opgestaan, om op tijd in Genk te zijn.
Voor hun vroeg, omdat ze hun "kroeg"om 04.00 uur sloten en nog moesten opruimen. OK de eerste wedstrijd dag. Gé een "redelijke" eerste dag 29 en ik een rampzalige dag "25". Reden dus om flink aan het bier, wijn etc. te gaan. Dan na een onrustige nacht door de alcohol, toch op tijd aan het ontbijt en wederom de wedstrijd. Ik weet nu dat ik een avond voor een wedstrijd veel moet nuttigen, want ik liep 38, had de neary en de longest (ik, snap jij dat)? Gé had helaas maar 17. Die vergeten we meteen. Tijdens het borrelen (helaas alweer) was er een apart hoofdstuk voor de dames prijzen. Je snapt wel dat was ondergetekende. Ik heb dus nu besloten om te stoppen met het golf. Want jouw woorden zijn, stoppen op je hoogte punt.
Groet Gé en Ineke -
09 Oktober 2009 - 20:43
Paul:
Hi Henk Jan, ik neem aan dat dat Duitse feest moet jou als neo-Duitser wel aangesproken hebben. Ik ben het met Gert Jan eens dat er een schrijver in jou schuilt. Bij terugkomst alle verhalen bundelen en je hebt je eerste boek geschreven. De Nobel prijs ligt in het verschiet. Groeten, Paul. -
10 Oktober 2009 - 13:26
J&S:
Hoi Henk-Jan, we zijn vorige week terug gekomen uit Italie, het was weer bijzonder, heel mooi weer en de nodige drankjes bij de Yachtbar. We hebben op jou getoast en hopen uiteraard dat je gezond weer terugkomt,al zijn je verhalen wel erg spannend. Blijf waakzaam zodat we je binnenkort weer in levende lijve kunnen ontmoeten. Groetem vanuit een regenachtig Duiven, Jan en Suze -
10 Oktober 2009 - 13:30
Rob:
Nog effe en die Connie Mus van RTL4 kan zijn biezen wel pakken en HJ doet live verslag. Ook ik ga effe wat uitslapen na mijn eerste week nachtdiensten, heb daarvoor een weekje vrij. Dus welterusten en Peacefull dreams. -
11 Oktober 2009 - 17:28
Diane:
Hoi Henk-Jan,
Ik krijg steeds meer de kriebels van al die nare verhalen. Ik ben dan ook heel erg blij dat je binnenkort even naar huis mag om bij te komen en een paar leuke weken met je gezin door te brengen. Ik krijg steeds meer respect voor alle dienders in Afghanistan. En niet te vergeten voor het thuisfront, die ook al deze verhalen voor zijn kiezen krijgt en maar moet zien dat ze overeind blijven. Top!
Een dikke knuffel voor jullie allemaal. -
13 Oktober 2009 - 09:06
Quinta.:
hoi henk-jan.hoop dat het lukt.hier alles ok. kan je verslagen lezen goed he.groetjes quinta en pa -
13 Oktober 2009 - 20:31
Nadine Uut Hongarije:
Hey HJ,
heb een tijd last gehad van stroomstoring, vandaar dat ik nu pas weer op je site heb kunnen kijken. ben blij dat alles met jou nog goed gaat! keep up the good work! ah die duutsers weten wat een super klasse party ist ;)! ik ben het met de commentatoren eens, bundel die scheiße en maak er een mooi verhaal van :D, je kunt t vast beter dan luitenant whats-his-name waar je dat boek van hebt! next on "the military man!" :)
kusjes
pien -
15 Oktober 2009 - 09:46
GtB:
Hi HJ,
Lees trouw je verhalen en kan het nauwelijks vatten. Lijkt wel heel surrealistisch zoals je het omschrijft. Net oma Pouline deze site laten zien. Ze gaat alles met terugwerkende kracht lezen en misschien ook nog wel een berichtje sturen! Ben benieuwd. Heb zelf een leuke week achter de rug zoals je wellicht hebt gehoord.Top met alle luxe etc. Wel een contrast met jouw leventje heb ik mij ook daar gerealiseerd. Maar jij krijgt binnenkort ook een Nederlands biertje met bitterbal toch? Moet ook wel, anders verleer je het.
Hoop dat je het leven daar kunt blijven relativeren en vooral niet in de war raken. Wens je alle goeds de komende periode. Groet! -
17 Maart 2014 - 10:08
WeloveHenk:
Omg Henk WE LOVE YOUUUUUUUUUUUUUUUUUUU!!!!!!!!!!!!!!! wat een afwisseling zeg! diep respect hebben wij voor jou.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
